H ανάγκη επανασχεδιασμού του εκπαιδευτικού συστήματος

 Ο άνθρωπος είναι από τη φύση του oν που αρέσκεται στο να μαθαίνει.Να απορροφά νέες γνώσεις. Είναι φαινόμενο γονιδιακό. Είναι συνυφασμένο με την εξέλιξή του.

Ο κάθε άνθρωπος-κατά τη γνώμη μου πάντα-γεννιέται με σπόρια (αποφθέγματα) γνώσεων και εμπειριών των προγόνων του. Όταν ''ποτιστούν'' από το κατάλληλο ερέθισμα (γνώσεις-εμπειρίες-συναισθήματα), ''ανθίζουν'' δημιουργώντας την προσωπικότητα.

  Εμπειρισμός στη φιλοσοφία ονομάζεται η θεωρία που υποστηρίζει πως η πηγή και τα συστατικά της ανθρώπινης γνώσης προέρχονται από την εμπειρία που αποκτάται μέσω των αισθήσεων. Αυτές μπορεί να είναι είτε οι πέντε παραδοσιακές αισθήσεις (ακοή, όραση, αφή, οσμή, γεύση) ή εσωτερικές αισθήσεις όπως ο πόνος και η ευχαρίστηση.

 Ο άνθρωπος-όπως και κάθε άλλο ων-στα πρώτα του βήματα στον κόσμο αυτό, έχει ανάγκη την φροντίδα, τη σιγουριά και τη κατανόηση του περιβάλλοντός του.

   Άσχετα με το αν είσαι οπαδός ή όχι της συγκεκριμένης φιλοσοφίας,  μεγάλες σχολές σχετικά με την ''εμπειρική'' φύση και εξέλιξη του ανθρώπου υπάρχουν και δημιουργήθηκαν από άτομα όπως ο Ιμμάνουελ Κάντ, ο Ντενί Ντιντερό και ο Τζων Λοκ. 

 Μεγαλώνοντας, κάθε παιδί-κάτοικος μιας ευνομούμενης χώρας θα πάει στο σχολείο. Το συναίσθημα της λύπης με το οποίο αποχωρίζεται την οικογένεια του την πρώτη μέρα μετατρέπεται στην χαρά του ''μαμά κοίτα τι έμαθα σήμερα στο σχολείο'' στην πλήξη και τέλος στην αποστροφή του.

 Κάτι πρέπει να φταίει για αυτό. Δεν γίνεται ένα πλάσμα που μεγάλωσε απορροφώντας γνώσεις ξαφνικά να βαρέθηκε, να κουράστηκε.Κάτι άλλο πρέπει να φταίει.Μήπως το σχολικό σύστημα και οι κανόνες που το διέπουν?

 Ένα παιδί στην τρυφερή ηλικία των 6 ετών καλείται να ευπρεπίσει τους τρόπους του, να σοβαρευτεί και να ''προοδεύσει''. Και όλα αυτά στην ηλικία αυτή που το παιδί αρχίζει να έχει πίστη στον εαυτό του, αρχίζει να ανακαλύπτει τις δυνατότητες του, ενώ παράλληλα διακατέχεται από υπερκινητικότητα. Το εντάσσεις για πρώτη φορά σε ένα κοινωνικό περιβάλλον και μετά του ζητάς να αποκοπεί.
''Μη μιλάς με τον Γιώργάκη, μη σκουντάς το θρανίο, μη κουνιέ... ''

 Ε αυτό δεν γίνεται.Του αλλάζεις ότι έχει μάθει, του αλλοιώνεις το DNA.

 Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό το βάζεις σε ένα στίβο, πρωταθλητισμού και έντονου ανταγωνισμού
στο οποίο του ζητάς να γίνει ''καλύτερο'' από τα άλλα παιδάκια, πιο έξυπνο, πιο ''διαβαστερό''-πιο επιτυχημένο και πλούσιο στο μέλλον. Και όταν τα καταφέρει το επιβραβεύεις.

 Και όταν αυτό το παιδί μεγαλώσει και κάνει οικογένεια θα βγάλει τα κόμπλεξ του στα δικά του παιδιά.Και αντί αυτό να είναι η αποστροφή σε αυτό που εκείνα έζησαν, του υποβάλλεις στην πίεση που δεχόσουν από τους γονείς σου.

 Ας περάσω σε κάτι το οποίο είναι κοινώς αποδεκτό. Στο σύστημα διδασκαλίας. Στις περισσότερες χώρες ο κορμός των μαθημάτων έχουν μια παρεμφερή κλιμάκωση:

 -Θετικές Επιστήμες
 -Θεωρητικές Επιστήμες
 -Ιστορία
 -Έκθεση
 .
 .
 .
 -Μουσική
 -Καλλιτεχνικά

Τα μαθήματα, όπως και  ο τρόπος με τον οποίο υποχρεώνεται ο μαθητής να τα κάνει ''κτήμα'' του μέσω της αποστήθισης, απέχουν πολύ από τον ίδιο τον μαθητή, τον περιορίζουν, αφήνουν ακαλλιέργητο το στοιχείο της φαντασίας και της εφευρετικότητας. Τα προηγούμενα-σε συνδυασμό με την   και καταλήγουν να τον απομακρύνουν από την εκπαιδευτική διαδικασία.



 Με αυτή την ευαίσθητη πτυχή που συνοδεύει τα χρόνια της ενηλικίωσης έχει ασχοληθεί ο Sir Ken Robinson. Ομιλίες του μπορείτε να δείτε, για παράδειγμα, εδώ και εδώ. Εάν θέλετε να εμβαθύνετε στο αντικείμενο μπορείτε να διαβάσετε το Out of Our Minds: Learning to be Creative


   Ένα νέο μοντέλο εκπαίδευσης απαιτείται. Ένα μοντέλο που θα προσαρμόζεται στην εποχή και στους αποδέκτες του. Οι δημιουργοί του θα μπορούσαν να δανειστούν στοιχεία που χρησιμοποιούνται στα σχολεία της  Βόρειας Ευρώπης, εκεί που οι μαθητές ταυτίζουν τη μάθηση με το παιχνίδι, το χόμπι και τον ελεύθερό τους χρόνο.





 Διαφορετικά, θα μπορούσαν να ρίξουν μια ματιά στο μοντέλο της Ακαδημίας Χαν. Σίγουρα δεν αποτελεί πανάκεια αλλά μια καλή αφετηρία..

Οι νόμοι της Μηχανικής στον αθλητισμό: ο δρομέας Γιουσέιν Μπολτ (κέντρο) και οι θεμελιωτές των μαθηματικών της κίνησης, Νεύτων (αριστερά) και Λάιμπνιτς (δεξιά)

  Ο Ινδοαμερικανός Σαλμάν Χαν (Salman Khan) έχει βάλει στόχο να ανατρέψει αυτή τη μακραίωνη παράδοση. Στο σχολείο που έχει στο μυαλό του τα πράγματα συμβαίνουν αντίστροφα. Το απόγευμα οι μαθητές παρακολουθούν στο σπίτι τους ένα βίντεο από το YouTube με το μάθημα της επόμενης ημέρας και το άλλο πρωί, στο σχολείο, συζητούν το μάθημα με τον δάσκαλο και λύνουν τις απορίες τους. Η ιδέα αυτή θεωρείται  η καλύτερη, ως σήμερα, εφαρμογή του Διαδικτύου στην εκπαίδευση και έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον και τις χορηγίες μερικών από τους σημαντικότερους «γκουρού» της Πληροφορικής, μεταξύ των οποίων και του Μπιλ Γκέιτς.

Αφετηρία η σχολική... πλήξη

 Ο πατέρας του Σαλμάν Χαν κατάγεται από το Μπανγκλαντές και η μητέρα του από την Ινδία. Σε νεαρή ηλικία μετανάστευσαν στις ΗΠΑ, όπου γεννήθηκε ο Σαλμάν Χαν. Στο σχολείο φάνηκε ότι ήταν ένα πολύ προικισμένο παιδί, αλλά ο ίδιος αισθανόταν πλήξη στην τάξη, όταν ο δάσκαλος αφιέρωνε την προσοχή του στους αδύνατους μαθητές που είχαν δυσκολίες να κατανοήσουν το μάθημα της ημέρας. Αυτό το στοιχείο θα έμενε απλά ως μια δυσάρεστη ανάμνηση της παιδικής του ηλικίας, αν η τύχη δεν τα έφερνε αλλιώς. Ο νεαρός μετανάστης αποφάσισε να καλύψει τη δίψα του για μάθηση μελετώντας μόνος του και με βάση τις γνώσεις που απέκτησε με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να σπουδάσει στο ΜΙΤ μηχανολόγος μηχανικός. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Harvard, από όπου αποφοίτησε με Μάστερ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Με αυτό το εφόδιο βρήκε πολύ γρήγορα μια καλοπληρωμένη δουλειά, ως οικονομικός αναλυτής σε ένα  μικρό αμοιβαίο κεφάλαιο (hedge fund). Μια ημέρα του τηλεφώνησε η ξαδέλφη του Νάντια για να της λύσει κάποιες απορίες της στα Μαθηματικά. 

 Ο Σαλμάν Χαν βρισκόταν στη Βοστώνη και η Νάντια 2.000 χιλιόμετρα νοτιότερα, στη Νέα Ορλεάνη, οπότε αναγκάστηκε για αυτό το «ιδιαίτερο μάθημα» να χρησιμοποιήσει το Διαδίκτυο. Κάποιος φίλος του, που είδε το εκπαιδευτικό υλικό που είχε ετοιμάσει για την ξαδέλφη του, τον προέτρεψε να το αναρτήσει στο Διαδίκτυο. Ετσι εμφανίστηκε το πρώτο βιντεο-μάθημα του Σαλμάν Χαν στον ιστότοπο YouTube το 2006. Ακολούθησαν και άλλα βιντεο-μαθήματα και η επιτυχία τους οδήγησε τον Χαν να ιδρύσει το 2008 την εταιρείαΑκαδημία Χαν (Khan Academy) και τελικά το 2009 να παραιτηθεί από τη δουλειά του ως αναλυτή και να αφιερώσει όλο τον χρόνο του στη νέα εταιρεία.

Η αναγνώριση

 Η επιτυχία δεν άργησε να χτυπήσει την πόρτα του «ερασιτέχνη» εκπαιδευτικού. Τον Μάιο του 2010 η Αν Ντερ, σύζυγος του Τζον Ντερ, μεγαλομετόχου του Google και του Twitter, ενίσχυσε την εταιρεία του Χαν με 10.000 δολάρια. Οταν ο Χαν την ευχαρίστησε, λέγοντας ότι ήταν η μεγαλύτερη ως τότε χορηγία, η Αν Ντερ του ζήτησε να συναντηθούν και στη συνέχεια, εντυπωσιασμένη από το όραμα του νεαρού, προχώρησε σε νέα χορηγία ύψους 100.000 δολαρίων. Αυτή η έμπρακτη αναγνώριση της αξίας του έργου του Χαν ήταν και η αρχή της ανάπτυξης της Ακαδημίας. Σε λίγους μήνες είχε λάβει χορηγίες από τα μεγαλύτερα ονόματα της πληροφορικής: 5,5 εκατομμύρια δολάρια από τον Μπιλ Γκέιτς, 2 εκατομμύρια από την Google, 3 εκατομμύρια από την Netflix (βίντεο κατά παραγγελία - video on demand) και 5 εκατομμύρια από τον ιρλανδό μεγαλοεπιχειρηματία Σον Ο' Σάλιβαν (υπολογιστικό νέφος - cloud computing).

  Η οικονομική ανεξαρτησία που προέκυψε από αυτές τις χορηγίες επέτρεψε στον Χαν να προχωρήσει στη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου συστήματος διαδικτυακής διδασκαλίας, που στηρίζεται σε βιντεο-μαθήματα, online ασκήσεις, καθώς και διαδικτυακές εφαρμογές για την παρακολούθηση της προόδου των μαθητών από τους δασκάλους τους. Το σύστημα αυτό μπορεί να χρησιμοποιείται είτε ως ένα πλήρες εικονικό (virtual) σχολείο, είτε ως μια πρόσθετη δραστηριότητα στο αναλυτικό πρόγραμμα ενός κλασικού σχολείου. Η Ακαδημία σήμερα απασχολεί 38 άτομα και προσφέρει 3.600 βιντεο-μαθήματα, τα οποία έχουν προβληθεί 220 εκατομμύρια φορές από το YouΤube. Επίσης προσφέρει μια συλλογή από 386 ασκήσεις μαθηματικών, οι οποίες έχουν επιλυθεί τον τελευταίο χρόνο 700 εκατομμύρια φορές από τους 5.700.000 μαθητές που επισκέπτονται τον ιστοχώρο της Ακαδημίας κάθε μήνα.     

Το νέο σχολείο

 Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές έχουν εισαχθεί στα σχολεία εδώ και πολλά χρόνια. Ομως δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη ο τρόπος με τον οποίο αυτό το νέο εργαλείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην καθημερινή σχολική διδασκαλία με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο. Η πρόταση της Ακαδημίας Χαν, που στηρίχθηκε στη σχολική εμπειρία του ιδρυτή της, προσπαθεί ακριβώς να βρει τη βέλτιστη χρήση των υπολογιστών στο σχολείο. Στο κλασικό σχολείο ο δάσκαλος απευθύνεται στον «μέσο» μαθητή, με αποτέλεσμα οι δυνατότεροι μαθητές να βαριούνται και ο δάσκαλος να προχωρεί στην «παράδοση» νέας ύλης προτού οι πιο αδύνατοι κατανοήσουν τα προηγούμενα. 


 Αν όμως οι δυνατότεροι μαθητές κατανοούν το μάθημα της ημέρας από την απογευματινή μελέτη του διαδικτυακού υλικού στο σπίτι τους, τότε ο δάσκαλος έχει περισσότερο διαθέσιμο χρόνο το επόμενο πρωί στο σχολείο για να βοηθήσει τους πιο αδύνατους. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο, σε αυτό το σημείο, να μεταφέρω την εμπειρία μου από τη φοίτησή μου σε μονοθέσιο Δημοτικό σχολείο στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Το σχολείο είχε μία μόνο αίθουσα με έναν δάσκαλο, ο οποίος δίδασκε εκ περιτροπής τους μαθητές και των έξι τάξεων του Δημοτικού. Οι μαθητές των δύο πρώτων τάξεων ακολουθούσαν ξεχωριστό πρόγραμμα, ενώ η Γ' τάξη είχε συνδιδασκαλία με τη Δ' και η Ε' με τη Στ'. Οσο ο δάσκαλος ήταν απασχολημένος με τους μαθητές μίας ή δύο τάξεων, κρατούσε απασχολημένους τους υπόλοιπους με δουλειά που κανονικά θα γινόταν στο σπίτι. 

 Οσοι τελείωναν γρήγορα μπορούσαν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα των ανώτερων τάξεων ενώ όσοι από τις ανώτερες τάξεις δεν είχαν τίποτα καινούργιο να μάθουν, διάβαζαν βιβλία από τη βιβλιοθήκη του σχολείου. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι μαθητές μπορούσαν να παρακολουθούν τα μαθήματα με τον ρυθμό που αυτοί επέλεγαν. Η διαφορά είναι ότι την εποχή εκείνη η επιτυχία της μεθόδου αυτής εξαρτιόταν από την ικανότητα του εκάστοτε δασκάλου, ενώ με τη μέθοδο του Χαν εξαρτάται μόνο από την ικανότητα ενός επιλεγμένου εκπαιδευτή και την ύπαρξη του Διαδικτύου.

Για περισσότερες πληροφορίες δικτυωθείτε στα:

 www.youtube.com/khanacademy
www.facebook.com/khanacademy
http://twitter.com/#!/khanacademy
https://plus.google.com/109050230672993035916/about

Πληροφορίες για την Ακαδημία Χαν από το www.tovima.gr

Η καταστροφή της Χαλκιδικής

  Για τα ελληνικά μεταλλεία χρυσού,και ιδιαίτερα εκείνα της Χαλκιδικής έχουν ακουστεί πολλά τα τελευταία (πολλά) χρόνια. Οι απόψεις ποικίλλουν-από την κρυφή ελπίδα για μια γενναία επένδυση με τεράστια έσοδα για την ελληνική κυβέρνηση έως την πλήρη υποβάθμιση και καταστροφή της περιοχής.

  Αντιγράφοντας ενημερωτικό φυλλάδιο της επιτροπής αγώνα Χαλκιδικής ενάντια στη Μεταλλουργία Χρυσού:

  Από τα μέσα Ιουνίου 2012, η Καναδική ELDORADO GOLD μαζί με την ΑΚΤΩΡ του Μπόμπολα και τις ευλογίες του κράτους,ξυρίζουν το αρχέγονο δάσος των Σκουριών για να το μετατρέψουν σε τεράστιο επιφανειακό μεταλλείο.Η φαραωνική επένδυση που προγραμματίζεται θα μετατρέψει τη Χαλκιδική σε κρανίου τόπο και θα στραγγίξει  κάθε σταγόνα νερού.

Πληγές από το παρελθόν, ολοκληρωτική καταστροφή για το μέλλον

  Η ''επένδυση'' της Ελληνικός Χρυσός (95% η Καναδική Eldorado Gold και 5% η ΑΚΤΩΡ-Μπόμπολας ) δεν είναι μια απλή συνέχιση της μακράς μεταλλευτικής ιστορίας της Χαλκιδικής,όπως επιχειρείται να παρουσιαστεί,αλλά μια βάρβαρη επέμβαση σε έναν τόπο μικρό και πυκνοκατοικημένο,με πλούσιο φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον.

  Κολοσσιαίας κλίμακας εξόρυξη η μελλοντική σε σχέση με την ιστορική και την σημερινή.33 εκατ. τόνοι σε 2500 χρόνια,ενώ η μελλοντική,380 εκατ. τόνοι σε 25 χρόνια,μέχρι και την αφαίρεση του τελευταίου γραμμαρίου μετάλλου!  

  Όλες οι δραστηριότητες και οι εγκαταστάσεις μεταλλείων βρίσκονται πάνω στο ενεργό σεισμικό ρήγμα που έχει ήδη δώσει δύο σεισμούς πάνω από 7R.

  Η καταστροφή που έρχεται θα είναι βιβλική!Στην υπάρχουσα μικρής κλίμακας υπόγεια εκμετάλλευση προστίθεται μια σειρά νέων,επιφανειακών μεταλλείων,μαζί με τη βαριά βιομηχανία της μεταλλουργίας.Η μεταλλουργία (επεξεργασία των μεταλλευμάτων για την παραγωγή καθαρών μετάλλων) είναι η πλέον ρυπογόνα βιομηχανική δραστηριότητα στον κόσμο.

  Από τη μέχρι σήμερα μεταλλευτική δραστηριότητα,το περιβάλλον της περιοχής έχει ήδη υποστεί σημαντικές και μη αναστρέψιμες βλάβες.Οι υπεύθυνες εταιρείες και τα στελέχη Χρήστου Πάχτα.Η δε ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ απαλλάσσεται προκαταβολικά από κάθε ευθύνη,ακόμα και για μελλοντικές ζημιές.

Μηδενικά τα αναμενόμενα έσοδα του Δημοσίου

  Ούτε ένα ευρώ δε θα πάρει το κράτος από το ξεκοίλιασμα της Χαλκιδικής,γιατί η σύμβαση μεταβίβασης και ο κυρωτικός της νόμος δεν προβλέπουν ούτε μίσθωμα ούτε δικαίωμα (royalities) για το Δημόσιο.

  Η μεταβίβαση των μεταλλείων στην ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ το 2003 για 11 εκάτ. ευρώ,τα οποία ουδέποτε εισέπραξε το Δημόσιο,είναι ένα τεράστιο σκάνδαλο για το οποίο υπάρχει καταδίκη της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και παραπομπή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.Ρόλο-κλειδί στη σκοτεινή αυτή υπόθεση έχει ο πρώην Υφυπουργός Οικονομικών Χρήστος Πάχτας,που σήμερα συνεχίζει το έργο της εξυπηρέτησης των χρυσοθήρων από τη θέση του Δημάρχου Αριστοτέλη.


Τι λένε για την επένδυση οι ανεξάρτητοι επιστημονικοί φορείς

Νερά

-Αποστράγγιση των ορεινών όγκων-πτώση της στάθμης του υπόγειου υδροφορέα κατά 600μ και ερημοποίηση

-Ρύπανση επιφανειακών και υπόγειων νερών με θειικό οξύ και βαρέα μέταλλα(όξινη απορροή)

-Αύξηση της έντασης και της επικινδυνότητας των πλημμυρικών φαινομένων.

-Υφαλμύριση του παράκτιου υδροφορέα από την βαθειά εξόρυξη στην Ολυμπιάδα.

-Η περιοχή αυτή έχει τη μεγαλύτερη δασοκάλυψη (92%) και τα μεγαλύτερα αποθέματα νερού σε όλη η Χαλκιδική.

-15 εκατομμύρια κ.μ. νερού το χρόνο αντλούνται και χάνονται,μόνο από τις σημερινές μεταλλευτικές δραστηριότητες στην Β.Χαλκιδική,ποσότητα που θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες 275.000 κατοίκων!


Ατμόσφαιρα

-Ρύπανση του αέρα με αιωρούμενα σωματίδια και βαρέα μέταλλα,ιδιαίτερα αρσενικό.Η σκόνη,μόνο από το μεταλλείο των Σκουριών,θα ανέρχεται σε 3.116 τόνους/ώρα,μέγεθος συγκρίσιμο με τις εκπομπές από την εξόρυξη λιγνίτη στα μεγάλα ορυχεία της ΔΕΗ! Η επικίνδυνη αυτή σκόνει θα ταξιδεύει σε μεγάλες αποστάσεις σαν την κόκκινη σκόνη της Σαχάρας.


Δάση

-Μόνιμες και μη αντιστρέψιμες ζημιές στα αρχέγονα δάση της περιοχής,στο τοπίο και στη βιοποικιλότητα.


Εδάφη

-Εκτεταμένη ρύπανση από βαρέα μέταλλα των υδάτων,του εδάφους,της χλωρίδας,της πανίδας και των καλλιεργειών,ακόμα και σε μεγάλες αποστάσεις από τη μεταλλευτική δραστηριότητα.


Υγεία

-Από τη ρύπανση με βαρέα μέταλλα (μόλυβδο,κάδμιο,υδράργυρο,αρσενικό,χαλκό) του περιβάλλοντος και της διατροφικής αλυσίδας,θα προκύψουν ασθένειες όπως: επιδράσεις στο νευρικό σύστημα των παιδιών,αναιμία,νεφρικές βλάβες,γαστρεντερίτιδα,νεφρίτιδα,ηπατικές βλάβες,ηπατίτιδα,ηπατική κίρρωση,ίκτερος,καρκίνος.

 

Περισσότερες πληροφορίες στο:

-Εξάντας: Χρυσός στα Χρόνια της Κρίσης

-Ελληνικός Ορυκτός Πλούτος

Μακρύς και δύσκολος ο δρόμος.. των μεταφορών

  Η ποιότητα παροχών ενός κράτους προς τους πολίτες του εξακριβώνεται από συγκεκριμένες αξίες. Κάποιες από αυτές είναι η ποιότητα της ιατρικής περίθαλψης,του εκπαιδευτικού συστήματος και των δικτύων συγκοινωνίας.Αυτές είναι αξίες παγκόσμιες.

   Στον όρο ποιότητα παροχών συμπεριλαμβάνεται τόσο το προσφερόμενο επίπεδο όσο και η προσβασιμότητά τους από το κοινό. Συνεπώς δεν νοείται σύγχρονο σύστημα υγείας με υψηλό κόστος επιβάρυνσης για τον ασθενή, "δωρεάν" παιδεία με τον παρασιτικό ρόλο των φροντιστηρίων/ιδιαιτέρων μαθημάτων στο ρόλο του προπονητή πρωταθλητών-μαθητών.

  Στο χώρο των μεταφορών επιβαρυντικά δρουν οι κρατικοί φόροι/κρατήσεις.Σε θαλάσσιες/εναέριες μεταφορές μεταφέρονται στον καταναλωτή ως ποσοστό επί της τιμής του εισιτήριου, για τις οδικές   αυτό γίνεται με την τιμή των διοδίων.

  Φτωχά κράτη τα οποία δεν έχουν την δυνατότητα κατασκευής/συντήρησης αυτοκινητοδρόμων μετακυλούν το κόστος των παραπάνω στους χρήστες της οδού. Το μοντέλο αυτό δίνει την δυνατότητα βελτίωσης της ποιότητας της χάραξης του οδικού τμήματος και εξυπηρέτησης των οδηγών.

  Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιήθηκε και στην περίπτωση της Εγνατίας οδού.Το κράτος σε συνεργασία με ιδιωτικές εταιρείες αφού κατασκεύασε την οδό προχώρησε στην τοποθέτηση διοδίων κατά μήκος της.Η αποπληρωμή θα γινόταν σε συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα (νομίζω 50 χρόνια) και έτσι θα φαινόταν στους χρήστες ως το ''αναγκαίο κακό''.

  Τα χρόνια πέρασαν,ο αριθμός των διοδίων αυξήθηκε-ίσως όχι και τόσο-ανάλογα με το μήκους του αυτοκινητοδρόμου. Την ίδια πορεία ακολούθησαν και τα αντίστοιχα κόμιστρα.

  Όλα καλά ως εδώ.

  Στην θύελλα των αποκρατικοποιήσεων-άμα τις δεις εσύ τις είδα και εγώ- και γενικά παραχώρησης δημόσιων αγαθών, η εκμετάλλευση της Εγνατίας ''πέρασε' εξ ολοκλήρου σε ιδιώτες.Δε γνωρίζω γιατί το κράτος προχωράει σε αυτή την κίνηση χρόνια μετά την αποπεράτωση του έργου και με πλήρη λειτουργία διοδίων. Δε πρόλαβε καλά-καλά να κλείσει η συμφωνία και οι τιμές των διοδίων αυξήθηκαν. 

  Η άρρηκτη σχέση κάθε κρατικής λειτουργίας με το δημόσιο κάποια στιγμή θα διαταρασσόταν. Έχοντας ήδη παραχωρήσει-σε μικρό χρονικό διάστημα-τη χρήση του Διεθνούς Αεροδρομίου των Σπάτων σε ιδιώτες (το μεγαλύτερο ποσοστό σε Γερμανούς), το λιμάνι του Πειραιά (σε Κινέζους) με την ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ και την παραχώρηση μεγάλου αριθμού μαρίνων και κρατικών αερολιμένων να είναι οι επόμενες προτεραιότητες, το κράτος δείχνει να θέτει τον εαυτό του εκτός της υποχρέωσής του να εξυπηρετεί και να βελτιώνει την ποιότητα (και φυσικά το ανάλογο κόστος χρήσης) των δικτύων συγκοινωνίας.

Το κίνημα των ''Anonymous'' Μέρος Α'

 Η αρχή των Anonymous τοποθετείται στο 4chan, έναν ιστότοπο στον οποίο μπορεί κανείς να γράψει και να σχολιάσει ό,τι θέλει και όπως θέλει,ανώνυμα. Μέσα στα κανάλια του αποτυπώθηκε το 2003 η ιντερνετική κουλτούρα που ήθελε τα ανώνυμα μέλη να συνυπάρχουν ταυτόχρονα,χωρίς κανόνες και νόμους,και να λειτουργούν συνδυαστικά ως ένα..ψηφιακό μυαλό. Το αντικείμενο των ανώνυμων ιντερνετάδων δεν ήταν στοχοποιημένο ούτε είχε πολιτική χροιά. Εκείνα τα χρόνια ξεκίνησε και η δημιουργία του online trickster. Του ανθρώπου που περιγελά τα πάντα,σπάει τα όρια της νομιμότητας(ορίζοντάς την εκ νέου),είναι πονηρός,παραπλανά,προκαλέι,ψεύδεται,κλέβει,παίζει είναι θρασύς,υπερβολικός,ορεξάτος,σοκαριστικός,διασκεδαστικός,έξυπνος,ικανός και διερευνητικός. Ίσως η λέξη trickster είναι εκείνη που χαρακτηρίζει καλύτερα αυτή την κουλτούρα και αντιπροσωπεύει με ακρίβεια την ιδιοσυγκρασία των μελών της.

 Σύμφωνα με τα μέλη της,και ειδικότερα του-μίας εκ των ηγετικών μορφών της οργάνωσης-Commader X βασική επιδίωξη των Anonymous είναι η ελευθερία της έκφρασης στο χώρο του διαδικτύου καθώς και προς τις άδικες αρχές επιβολής του νόμου. Κύριο γνώρισμα αλλά και βασική επιδίωξη της κολεκτίβας είναι η προσπάθεια εκπαίδευσης των ακόλουθών της. Στα καταστατικά της οργάνωσης υπάρχει αναλυτικός οδηγός σύμφωνα με τον οποίο μπορεί κανείς να γνωρίσει τις μεθόδους προσβολής ενός υπολογιστή.

 Βασικό στοιχείο στην επιτυχία του εγχειρήματος ήταν η οικειοποίηση της βασικής κατάκτησης των social media, της άμεσης και μαζικής συσπείρωσης. Αριθμώντας ήδη πάνω από 50.000 μέλη οι Anonymous,με τον τρόπο αυτό,μπορούν και αντιδρούν στην οποιαδήποτε ''απειλή''.

 Πολλοί προσπάθησαν να φαντασιωθούν τα μέλη των Anonymous ως έφηβους με σπυράκια,λευκό δέρμα (εφόσον δεν έβγαιναν στον ήλιο και κάθονται όλη μέρα πίσω από ένα PC),αλλά και ως εκδικητές των blockbuster ταινιών. Κι όμως οι trickster μπορούν να κάνουν τα πάντα για ένα καλό ή για ένα κακό σκοπό.Άρα,οποιαδήποτε προσπάθεια να εξηγήσει κανείς τη συνολική συμπεριφορά ενός hacktivist με κοινωνικά στερεότυπα πέφτει εκ προοιμίου στο κενό.

 Η αρχική δραστηριότητα αυτής της ιντερνετικής κουλτούρας αφορούσε κατά κύριο λόγο τον τομέα της διασκέδασης,καθώς εκέινη την περίοδο θέματα  όπως η ελευθερία του λόγου στο Διαδίκτυο έρχονταν σε δεύτερη μοίρα. Το Διαδίκτυο έμοιαζε περισσότερο με παιδική χαρά για όποιον ήθελε να πει ή να δείξει κάτι.Και ειδικά μέσα στο χώρο του 4chan κάτι τέτοιο γινόταν χωρίς κανόνες του ''πολιτικά ορθού''. Όχι ότι δεν υπήρχε ρατσισμός ή παιδική πορνογραφία. Απλά κανείς δεν επικαλείτο κάποια ''ανώτερη αρχή'' για να εκφράσει την αντίρρησή του. Οι Anonymous ''χτυπούσαν'' κόσμο για διάφορους λόγους: από την ενασχόλησή τους με την παιδική πορνογραφία μέχρι την κακοποίηση μιας γάτας (ναι οι Anonymous συμπαθούν τα σχετικά τετράποδα). 

Πότε η κατεύθυνση έγινε πολιτική?

 Την αφορμή έδωσε ο ηθοποιος Tom Cruise και ένα βίντεό του στο οποίο εμφανίζεται ως πιστός της Εκκλησίας την Σαιεντολογίας.

 Για να είμαστε ακριβείς,πέρα από τα χιλιάδες σχόλια και ''lulz'' που θα μπορούσε κανείς να αποδώσει στο συγκεκριμένο βίντεο,αυτό που κινητοποίησε τους Anonymous το 2008 ήταν η μανιώδης προσπάθεια της Εκκλησίας της Σαιεντολογίας να το ''εξαφανίσει''.

 Η δικαστική και άλλες προσπάθειες της συγκεκριμένης οργάνωσης αποτέλεσαν την αφορμή για την πρώτη οργανωμένη επιχείρηση (Οperation) των Anonymous,μέσα και έξω από τον παγκόσμιο ιστό.


 Σε περισσότερες από 90 πόλεις σε όλο τον κόσμο,Anonymous συγκεντρώθηκαν μπροστά από χώρους που χρησιμοποιούσαν οι σαιεντολόγοι,φορώντας τις γνωστές πια μάσκες του Guy Fawkes,κάνοντας διαμαρτυρίες,πάρτι,κρατώντας πλακάτ και εκθέτοντας την Εκκλησία της Σαιεντολογίας,όχι μόνο για τις πρακτικές της,αλλά και για τον τρόπο που λειτουργεί και διαχειρίζεται τα μέλη της. Μαζί με το ''τρολλάρισμα'' που άρχισαν να κάνουν εναντίον των σαιεντολόγων οι Anonymous,ξεσηκώθηκαν και άλλοι άνθρωποι που είχαν τη δική τους ιστορία με τη θρησκευτική οργάνωση,η οποία ήταν γνωστή για τις ακραίες μεθόδους με τις οποίες αντιμετώπιζε τους επικριτές της.

 Οι Anonymous ανέφεραν πως οι σαιεντολόγοι λένε ψέμματα,βλάπτουν τους ανθρώπους και κλέβουν τα χρήματα τους. Και συνέχιζαν λέγοτας χιουμοριστικά ''και εμείς κάνουμε ότι τους διδάσκουμε ή τους προσέχουμε''. Τον Φεβρουάριο του 2008 λοιπόν ξεκίνησε η πρώτη κινητοποίηση που αφορούσε στο Ιντερνετ με πρωταγωνιστές τους Anonymous και την εικόνα του Guy Fawkes ή αλλιώς V.. for Vendetta. Έκτοτε,αυτή η άμορφη μάζα ανθρώπων που δραστηριοποιείτο στο Διαδίκτυο άρχισε να χρησιμοποιεί την ''τέχνη'' της εναντίον στόχων που είχαν πιο σοβαρό χαρακτήρα,εξαπολύοντας επιθέσεις (DDoS και άλλες) σε φορείς,οργανισμούς και εταιρείες που πλήττουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης. Οι διάφορες επιχειρήσεις που ανακοινώνουν οι Anonymous κατά περιόδους αφορούν σε επιθέσεις εναντίον τραπεζών,εταιρειών,κρατικών φορέων,αλλά και καθεστώτων που καταπιέζουν τους πολίτες τους.

Τα εργαλεία

 Η κλασική επίθεση των Anonymous προκαλεί δυσφορία στα site admins των στόχων τους σχετίζεται με τη μέθοδο (Destributed Denial of Service) και το διάσημο εργαλείο LOIC (Low Orbit Ion Cannon),ένα λογισμικό δοκιμής αντοχών δικτύων. Χρησιμοποιώντας το λογισμικό αυτό, κάθε χρήστης μπορεί  να επικοινωνήσει-στην ουσία απασχολήσει-κάποια ιστοσελίδα. Όταν ένας σέρβερ μιας ιστοσελίδας δεχθεί χιλιάδες τέτοιες αιτήσεις επικοινωνίας ''μπλοκάρει'' αδυνατόντας έτσι να εξυπηρετήσει οποιοδήποτε άλλο ''ανυποψίαστο'' χρήστη.

 Το LOIC δημιουργήθηκε από ένα νορβηγό ''κάτοικο'' του 4chan. Η διανομή του πραγματοποιείται ελεύθερα στο διαδίκτυο και μπορεί οποιοσδήποτε να το ''κατεβάσει'' κατά βούληση.Αυτό έκαναν και κάνουν χιλιάδες υποστηρικτές των στόχων των Anonymous.''Κατεβάζουν'' το ίδιο ή ένα παρόμοιο εργαλείο και χρησιμοποιούν τον υπολογιστή τους ώστε να εξαπολύει συνδυαστικά με τους υπόλοιπους επιθέσεις σε προεπιλεγμένους στόχους.Με την μόνη διαφορά πως το LOIC αποδείχθηκε πως δεν έκρυβε την ταυτότητα εκείνου που το χρησιμοποιούσε.

 Η ΙΡ του server από την οποία πραγματοποιούνταν οι επιθέσεις ήταν ορατή,με αποτέλεσμα αρκετοί αφελείς υποστηρικτές να κινδυνέψουν να βρουν τον...μπελά τους από τις τοπικές αρχές.Αυτό άλλωστε είναι και ένα ζήτημα που θα πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει,όταν αποφασίσει να ''ανέβει στο άρμα των επιθέσεων'' των Anonymous.

Πιάσαμε τον ''αρχηγό''

 Όπως είναι λογικό είναι αδύνατο μια τέτοια ομάδα να έχει αρχηγό.Ενώ έχουν υπάρξει αρκετές υπο-ομάδες,με πλέον διάσημη αυτή των LULZSEC,οι Anonymous δεν έχουν την παραδοσιακή οντότητα που θα ακολουθούσε τα στερεότυπα μιας οργάνωσης όπως τη φαντασιώνονται οι διώκτες της.Έτσι,είναι λίγο αστείο για την ιντερνετική κουλτούρα του ''hacktιβισμού'' να διαβάζει και να ακούει ανακοινώσεις και τίτλους που υποστηρίζουν ότι συνελήφθη ή ανακρίνεται ή συνεντευξιάζεται ''ο αρχηγός''.Το σύμβολο άλλωστε των Anonymous είναι ο άνθρωπος με το κουστούμι,χωρίς κεφάλι και συμβολίζει την ανωνυμία αλλά και την ανυπαρξία αρχηγίας.Τους Anonymous τούς ενώνει το Ίντερνετ και δυνητικά και αυτός που μπορεί να ενεργεί στο Ίντερνετ ανώνυμα μπορεί να είναι μέλος της κολεκτίβας.

 Οι ενέργειες τους βασίζονται στη συλλογική συμμετοχή του καθενός που ενεργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να στηρίζει τους στόχους της ομάδας.Η επικοινωνία γίνεται μέσω καναλιών όπως το IRC (Internet Relay Chat) και τα κοινωνικά δίκτυα Facebook και Twitter. Με τον τρόπο αυτό οργανώνουν και συντονίζουν τις διάφορες ''κυβερνοεπιθέσεις''. Στις διάφορες υπο-ομάδες που ενεργούν στηρίζοντας,ή προκαλώντας τους στόχους της άμορφης ομάδας,υπάρχουν κάποιες ηγετικές μορφές που λειτουργούν,όμως,ως πιόνια για τον ίδιο τον σκοπό. Άλλωστε,βασικη αρχή είναι να επιτυγχάνεται ο στόχος και όχι να αποζητούν τα μέλη αναγνώριση.

Οι Anonymous και η βιομηχανία θεάματος

 Η πολεμική των Anomymous εναντίον της βιομηχανίας του θεάματος ξεκίνησε το 2009 του δημοφιλούς torrent site The Pirate Bay καταδικάστηκαν για σωρεία παραβάσεων κατά των νόμων περί πνευματικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ.Οι επιθέσεις κορυφώθηκαν ωστόσο,όταν αποκαλύφθηκε πως μια ινδική εταιρεία η AiPlex,επιχειρούσε επιθέσεις DDoS εναντίον του Pirate Bay αλλά και άλλων παρόμοιων sites,κατά εντολή εταιρειών προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων.

 Όλα τα προηγούμενα χρόνια,εκείνοι που ασχολούνταν με την επίδραση των νόμων περί πνευματικών δικαιωμάτων στη διαδικτυακή ελευθερία,βίωναν τη μία θεσμική ήττα μετά την άλλη.Με αφορμή την αποκάλυψη της ιστορίας της AiPlex οι Anonymous άρχισαν να ωρύονται.Πίστευαν πως η βιομηχανία θεάματος όχι μόνο προωθούσε νομοθεσία που πλήττει βάναυσα την ελευθερία της έκφρασης αλλά νομιμοποιεί τον εαυτό της για άλλους θεσμούς ώστε να χρησιμοποιεί κάθε μέσο προκειμένου να το καταφέρει,όπως η παρακολούθηση των online δραστηριότητας των χρηστών,ή εκ προοιμίου θανάτωση δια νόμου της δυνατότητας οποιουδήποτε κάνει το δικό του μουσικό ξεκίνημα.

 Σε συνδυασμό με όλα αυτά,ήρθε και το ACTA και οι μυστικές διαβουλεύσεις με διάφορες χώρες του κόσμου.Σε ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο και με τη γνωστή φωνή μέσω υπολογιστή,το μήνυμα των Αnonymous καταλήγει: ''Δε συγχωρούμε τη λογοκρισία στο Ίντερνετ και δεν ξεχνάμε την ελευθερία του λόγου''.Έτσι,στις 19 Σεπτεμβρίου 2010 ξεκίνησε μια τεράστια επίθεση DDoS,στην οποία φέρεται να πήραν μέρος περισσότεροι από 5.500 υποστηρικτές των Anonymous.Οι ιστοσελίδες της RIAA (Recording Industry Association of America),της MPAA και φυσικά της εταιρίας AiPlex ήταν ''πεσμένες'' για πολλές ώρες.Κάπως έτσι,τα media έμαθαν τους Anonymous..


Οι επιχειρήσεις των Anonymous με τον καιρό αποκτούν δημοσιότητα και μεγαλύτερο αντίκτυπο,ενώ κατευθύνονται σε υψηλού προφίλ στόχους.Η κολεκτίβα ''έβγαλε'' στη φόρα ιδιωτικά στοιχεία του προέδρου της Συρίας,Άσαντ  (δες http://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_events_associated_with_Anonymous στην ενότητα  Operation Syria), εξέθεσε το καρτέλ στην Κολομβία και κάποιους συνεργάτες του στις Η.Π.Α.,έδωσε στην δημοσιότητα τους λογαριασμούς των ανθρώπων που παρακολουθούν ή παράγουν παιδική πορνογραφία,και σε διάφορες χώρες οι υποστηρικτές της ομάδας και τα μέλη της εντοπίζουν στόχους που αντιμάχονται την ελευθερία και την ασφαλή καθημερινότητα των πολιτών.Χωρίς να υποτιμήσουμε τα διάφορα operations,θα αναφερθούμε σε δύο περιπτώσεις που φαίνεται να σηματοδοτούν τις αλλαγές στο κίνημα του ''hackτιβισμού''.

 Η μια αφορά το WikiLeaks.Όταν στα τέλη του 2010 ξεκίνησαν οι διώξεις κατά του Julian Assange και του WikiLeaks,εξαιτίας των τηλεγραφημάτων που έβγαζε το site στην δημοσιότητα,οι Anonymous εξαπέλυσαν επιθέσεις προς όλους όσοι προσπαθούσαν να διακόψουν τη βιωσιμότητα του Wikileaks.Έτσι,πραγματοποιήθηκαν συντονισμένες επιθέσεις στη Visa,στη Mastercard,ακόμα και το Paypal,ενώ η κολεκτίβα υποστήριζε ανοιχτά την προσπάθεια του Julian Assange να ''βγάζει'' στο Διαδίκτυο πληροφορίες που αφορούσαν την πολιτική και στρατιωτική πραγματικότητα.

 Στο τελευταίο release τηλεγραφημάτων,όμως,από το Wikileaks είναι η πρώτη φορά που αναγνωρίζεται επισήμως η συνεργασία των Anonymous με το Wikileaks,καθώς τα τηλεγραφήματα προέρχονται από την επίθεση των Anonymous στην εταιρία πληροφοριών Stratfor και κανένας δεν αρνήθηκε αυτή τη συνεργασία (Όπως είδαμε και στο http://anakatevontas.blogspot.com/2012/02/wikileaks.html).Το άλλο ορόσημο στη δράδη των Anonymous είναι το κίνημα Occupy.Το κίνημα Occupy,που έχει τις ρίζες τους στις συγκεντρώσεις των Indignados στην Ισπανία και των Αγανακτισμένων στην Αθήνα,είναι μια κινητοποίηση ανθρώπων σε διάφορες πόλεις του κόσμου που αντιτίθενται στη συγκεντρώση του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια του 1% του πληθυσμού,όταν το υπόλοιπο 99% έχει επιφορτιστεί την ευθύνη να τους το παράγει.Ξεκινώντας συμβολικά από τη Wall Street,το κίνημα Occupy έχει εξαπλωθεί σε πάρα πολλές πόλεις του Δυτικού Κόσμου με αυτή τη προοπτική να καλέσει το 1% να αναλάβει την ευθύνη του απέναντι στη συνεχιζόμενη εκμετάλλευση του υπόλοιπου κόσμου.

  Οι Anonymous από την πρώτη στιγμή στήριξαν την κίνηση αυτή,βοηθώντας να εξαπλωθεί  σε όλο τον κόσμο,και τη στήριξαν έμπρακτα.Έτσι,σε όλες τις κινητοποιήσεις που πραγματοποιήθηκαν από τις πόλεις των Η.Π.Α. μέχρι και το Λονδίνο,οι άνθρωποι που συμμετέχουν και καταλαμβάνουν τις οικονομικές περιοχές των πόλεων φορούν τη μάσκα των Anonymous.

 Το αν οι Ανώνυμοι είναι ένα mediaκο πυροτέχνημα ή μια ιδέα που μπορεί να κρατήσει στο χρόνο δεν έχει αποδειχθεί. Ο α λα Hollywood τρόπος (αυτό)παρουσίασής τους σε ωθεί να υποθέσεις το πρώτο. Οι πράξεις τους το δεύτερο. Οι λαοί βρίσκονται σε ένα καζάνι που βράζει. Είτε μιλάμε για οικονομικά/πολιτικά ''φτωχούς Νοτιο-Ευρωπαίους,Νότιο-Αμερικάνους, είτε για τους πολιτικά/πολιτισμικα/οικονομικά καταπιεσμένους  κατοικους της Βόρειας Αφρικής. Το ζητούμενο είναι  να υπάρχει κάποιος που μπορεί σε πρώτη φάση να ''τρίξει τα δόντια'' στους ελεγκτές των μαζών και να βοηθήσει/οργανώσει τους ''αδύναμους'' (βλέπε τις περιπτώσεις της  Αιγύπτου/Συρίας). Σημασία δεν έχει το ερέθισμα αλλά η απαιτούμενη αλλαγή κοσμοθεωρίας..

Περισσότερα για τους Anonymous στο σχετικό ντοκυμαντέρ της ''Εμπόλεμης Ζώνης'' 

Περισσότερα για τη δράση τους στο http://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_events_involving_Anonymous

Πληροφορίες:

Ελεύθερος Τύπος

Με χημικό ευνουχισμό θα τιμωρούνται οι παιδόφιλοι στη Ρωσία

 Στην απόφαση αυτή προχώρησε η ρωσική κυβέρνηση, ''τιμωρώντας'' έτσι αυτή τ επιην παρά φύσιν πράξη.

 Η λύση του χημικού ευνουχισμού χρησιμοποιείται ήδη και σε άλλα κράτη-ειδικά όταν ο θύτης υποτροπιάζει μετά την αποφυλάκισή του.

 Κρατώντας σαφή απόσταση από τη θανατική ποινή, ο ευνουχισμός-ακόμα και όταν προκύπτει από χημική αντίδραση-δεν παύει να είναι μια μορφή βίαιης τιμωρίας. Ξεφεύγοντας από τα όρια του σωφρονισμού, ο νομοθέτης ''θανατώνει'' τα άρρωστα ένστικτα του βιαστή.

 Το γεγονός ότι καθένας μπορεί να επιδοκιμάσει την είδηση αυτή δεν πρέπει να αποπροσανατολίζει.Πρόκειται για την μέση οδό. Τιμωρεί σύμφωνα με το κοινό αίσθημα χωρίς όμως να εγείρει ηθικά διλήμματα.

 Με αφορμή την είδηση αυτή πιστεύω ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να επανεξετάσουν τη φιλοσοφία των νομοθεσιών τους. Με την παύση της επιβολής της θανατική ποινής-στις περισσότερες γωνιές του κόσμου-και τον αριθμό καθώς και το είδη των σύγχρονων εγκλημάτων να αυξάνονται η κίνηση αυτή φαντάζει αναγκαία.

 Μπορεί οι αιώνες όπου ''χέρι πονάει-χέρι κόβει'' να έχουν περάσει, αλλά και στον 21ο αιώνα τα εγκλήματα συνυπάρχουν με τους ηθικούς δισταγμούς. Ο μέσος άνθρωπος δεν έχει ακόμα απορρίψει την θανατική ποινή..

Καταδίκη σε χημικό ευνουχισμό, βάση νόμου, θα έχουν οι παιδόφιλοι που κρίνονται ένοχοι για τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών μικρότερων από 14 ετών στη Ρωσία.

Ο ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ υπέγραψε σήμερα ένα νόμο ο οποίος είχε υιοθετηθεί στις 7 Φεβρουαρίου από την Κάτω Βουλή (Δούμα) και επικυρώθηκε από το Συμβούλιο της Ομοσπονδίας (Άνω Βουλή) στις 22 Φεβρουαρίου. Ο νόμος προβλέπει επίσης ποινή ισόβιας κάθειρξης για όσους υποτροπιάζουν.

Για να καταδικαστεί ο δράστης ενός σεξουαλικού εγκλήματος σε χημικό ευνουχισμό το δικαστήριο πρέπει να ζητήσει τη γνωμάτευση εμπειρογνωμόνων.

Αξίζει να σημειωθεί πως το 2010 στη Ρωσία διαπράχθηκαν περισσότερα από 9.500 σεξουαλικά εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων.

Αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών «έβλεπε» την ένταξη της Ελλάδας στο ΔΝΤ

Λίγους μήνες πριν-στην εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου- ''έπαιξε'' ένα βίντεο στο οποίο ο Ντομινίκ Στρος Καν επιβεβαίωσε τις υποψίες πολλών. Η έλευση του ΔΝΤ στην χώρα μας είχε αποφασιστεί πολύ καιρό πριν δημοσιοποιηθεί στον ελληνικό λαό και η συμφωνία αποσιωπήθηκε.

 Έγγραφα που ήρθαν στο ''φως'' από τον-μέγα γνώστη- Wikileaks επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Στοιχεία αλληλογραφίας μελών του αμερικάνικου think tank Stratrfor βρίσκονται αναρτημένα στο διαδίκτυο. Χαρακτηριστικά, αναφέρεται η έλλειψη  ταμειακών διαθέσιμων του ελληνικού κράτους, η συμφωνία που ενδέχεται να υπάρξει μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης-ΔΝΤ καθώς και το γεγονός ότι η χαμηλή δημοτικότητα του Καραμανλή εκείνη την περίοδο θα καθιστούσε δυσκολότερη το ''πλασάρισμα'' της συμφωνίας ως το αναπόφευκτο αναγκαίο κακό.


 Ενδεικτικό της πλάνης στο οποίο είμαστε πρωταγωνιστές τα τελευταία χρόνια είναι η πρόταση  Είναι πολύ πιθανό να γίνουμε μάρτυρες μια ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης σε χώρα της Ευρωζώνης. Είναι πιστευτό τα οικονομικά στελέχη της ΕΕ να μην μπορέσαν να προβλέψουν/διαχειριστούν κάτι που προ κρίσης είχε κάνει η Stratfor?


Ερωτήματα εγείρει η «διαίσθηση» της αμερικανικής ιδιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών Stratfor να παρακολουθεί τις κινήσεις της Ελλάδας σε σχέση με το Νομισματικό Ταμείο από τον Ιούνιο του 2009, δέκα ολόκληρους μήνες πριν από την απόφαση για την προσφυγή στον μηχανισμό βοήθειας και σχεδόν μισό χρόνο πριν από τις διερευνητικές επαφές Παπανδρέου - Στρος-Καν.

Από τον ερευνητικό συνεταιρισμό που διοργάνωσε το Wikileaks με τουλάχιστον 25 μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως  ανάμεσά τους και «ΤΑ ΝΕΑ» - αποκαλύπτεται ότι η Stratfor διαθέτει πληθώρα πληροφοριοδοτών σε νευραλγικές θέσεις στην Ουάσιγκτον, τις Βρυξέλλες, την Τουρκία, το Ιράν, το Ισραήλ, την Κίνα και σε πολλές ακόμα χώρες. Δύο τέτοιες πηγές της «σκιώδους CIA», όπως έχει χαρακτηριστεί η συγκεκριμένη εταιρεία, έχουν εντοπιστεί και στην Ελλάδα. Μάλιστα, τους έχουν δώσει και κωδικούς (GR001 και GR101) για να μην αναφέρονται ονόματα.

Το σύστημα της «σκιώδους CIA» λειτουργεί ως εξής: οι πληροφοριοδότες παρέχουν ευαίσθητες πληροφορίες στους συλλέκτες-χειριστές δεδομένων της εταιρείας, οι οποίοι με τη σειρά τους τις αξιολογούν και τις αποθηκεύουν σε έναν ψηφιακό χώρο, όπου έχουν πρόσβαση οι αναλυτές που κάνουν την περαιτέρω επεξεργασία. Κάποιες από αυτές τις πληροφορίες, οι «ανώδυνες», περιλαμβάνονται στις εκθέσεις και τα δημοσιεύματα της Stratfor για τους συνδρομητές της εταιρείας. Οι πλέον ευαίσθητες όμως δεν έβλεπαν το φως της δημοσιότητας - ούτε καν έμπαιναν στον ειδικό ψηφιακό χώρο: διανέμονταν μόνο στους αποδέκτες της λίστας ασφαλείας, που απαρτιζόταν από 10-15 υψηλόβαθμα στελέχη. Μάλιστα, όταν κάποιο στέλεχος ταξίδευε στο εξωτερικό, το όνομά του έβγαινε από τη λίστα για να μην υπάρχει περίπτωση να υποκλαπεί το e-mail κατά τη διαδρομή του εκτός συνόρων των ΗΠΑ.

Οπως προκύπτει από την ηλεκτρονική αλληλογραφία που απέκτησε το Wikileaks, στις 19 Ιουνίου 2009 υπάλληλος της Stratfor υπεύθυνος για τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, της Βαλτικής και των Βαλκανίων απέστειλε σε συναδέλφους του που ασχολούνται με την ευρύτερη περιοχή της Ευρασίας μήνυμα με τίτλο «Αναλυτικές Οδηγίες για την Ευρώπη - Βαθμίδα 3». Σε αυτό υπήρχε επισυναπτόμενο αρχείο κειμένου, όπου αναφέρονταν λεπτομέρειες για τα θέματα στα οποία πρέπει να δώσουν βαρύτητα. Συγκεκριμένα για τη χώρα μας, ανάμεσα σε άλλες οδηγίες παρακολούθησης, επισημαινόταν ότι «πρέπει να γνωρίζουμε επακριβώς τι συμβαίνει και εάν/πότε η Ελλάδα θα κάνει αίτηση για δάνειο από το ΔΝΤ. Είναι πολύ πιθανό να γίνουμε μάρτυρες μιας ολοκληρωτικής οικονομικής κατάρρευσης σε χώρα της ευρωζώνης. Παρακαλώ, δώστε προσοχή σε οποιαδήποτε σημάδια δημοπράτησης ομολόγων. Η Ελλάδα έχει μεγάλο χρέος, το πώς θα κινηθούν μπορεί να εξαρτάται από το τι θα γίνει με το χρέος τους».

Σε άλλο μήνυμα στις αρχές Νοεμβρίου 2011 αποκαλύπτονται οι στενές επαφές της Stratfor με το ΔΝΤ: σε αυτό αναφέρεται ότι υπάλληλος του Ταμείου ενημέρωσε την εταιρεία πληροφοριών πως τα διαθέσιμα ταμειακά αποθέματα της Ελλάδας στερεύουν ενάμιση μήνα μετά, στα μέσα Δεκεμβρίου.
Σημειώνεται ότι τον Ιούνιο του 2009 που απεστάλησαν οι «οδηγίες παρακολούθησης» δεν ήταν γνωστή η πρόβλεψη Μπαρόζο για τα υψηλά επίπεδα του ελληνικού ελλείμματος, καθώς το σχετικό έγγραφο συντάχθηκε τον επόμενο μήνα. Ούτε ότι το ταμειακό έλλειμμα κινείται στο 10%, όπως αποκαλύφθηκε στα τέλη του καλοκαιριού.

Επιπλέον, στο μήνυμα των οδηγιών ο υπάλληλος ζήτησε για την Ελλάδα την παρακολούθηση θεμάτων που έχουν να κάνουν με ομάδες αναρχικών, ακροδεξιούς και ρατσιστική βία, διαδηλώσεις και συνδικάτα («είναι σημαντικό επειδή ο Καραμανλής δεν είναι καθόλου λαοφιλής», αναφέρεται στις οδηγίες). Ακόμα στο μικροσκόπιο της Stratfor μπήκαν οι σχέσεις με την Τουρκία και οτιδήποτε έχει να κάνει με ασφάλεια στα νερά της Μεσογείου, το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, οι σχέσεις με τους Σέρβους. «Το καίριο ζήτημα είναι πόσο καιρό ακόμα μπορεί να επιβιώσει ο Καραμανλής. Παρακολουθήστε τις κινήσεις συσπείρωσης της αντιπολίτευσης γύρω από το ΠΑΣΟΚ», έγραφε ο υπάλληλος. Εναν μήνα μετά, οι οδηγίες αυτές περιλήφθηκαν στο σύνολο των «οδηγιών παρακολούθησης» σε παγκόσμιο επίπεδο και αποστάλθηκαν σε συνεργάτη της Stratfor στην Ουάσιγκτον.

Πηγή: tanea.gr

Τι συμβαίνει στο Ιράν όλα αυτά τα χρόνια

του Αλέξανδρο Κούτση

To ιστορικό της υπόθεσης

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είχε αρχίσει από τη δεκαετία του ’70. Τότε ο Σάχης είχε αρχίσει να ανησυχεί για το ότι ίσως στο μέλλον η Αμερική μπορεί να εγκαταλείψει το Ιράν όπως είχε κάνει –ηττημένη- και στο Βιετνάμ. Γι αυτό άρχισε να ετοιμάζεται ώστε να αναπτύξει μία ισχυρή στρατιωτική βιομηχανία στην χώρα του, για να αντικαταστήσει το ενδεχόμενο μιας αποχώρησης της Αμερικής. Τότε ήταν πολύ ψηλά και οι τιμές του πετρελαίου…και στα πλαίσια αυτά ο Σάχη είχε αποφασίσει το πετρέλαιο που χρησιμοποιούσε για να παράγει ηλεκτρική ενέργεια να το διαθέσει στη διεθνή αγορά ώστε να έχει έσοδα. Επειδή όμως υπήρχε αυξανόμενη ανάγκη για ηλεκτρική ενέργεια αποφάσισε να κατασκευάσει πυρηνικούς αντιδραστήρες, δηλαδή σταθμούς παραγωγής ενέργειας με πυρηνικούς αντιδραστήρες. Είχε προγραμματίσει να κατασκευάσει περίπου 17-20 σταθμούς και υπέγραψε συμφωνία με την Αμερική για αυτή την κατασκευή.

Το 1979 έγινε επανάσταση στο Ιράν, φεύγει ο Σάχης έρχεται ο Kumeni και το κληρικό καθεστώς με την ομηρεία των αμερικανών διπλωματών κτλ οπότε οι Αμερικανοί τους είπαν να ξεχάσουν το συμβόλαιο για τους πυρηνικούς αντιδραστήρες. Ο Kumeni είχε εμπλακεί στον πόλεμο του Ιράκ για τουλάχιστον 10 χρόνια και μέσα σ αυτή την περίοδο άρχισε να ετοιμάζεται για την αντικατάσταση των αμερικανών ως προμηθευτές αντιδραστήρων και απευθύνθηκε στη Σοβιετική ένωση. Η Σοβιετική ένωση δέχθηκε την συμφωνία για 20 αντιδραστήρες και του προμήθευσε έναν μεγάλο ο οποίος πρόκειται να μπει σε λειτουργία στο Μπουχέρ. Οι αντιδραστήρες όμως της Σοβιετική ένωση είναι παλιού τύπου σε σύγκριση με εκείνους της Δύσης. Πιο συγκεκριμένα χρησιμοποιούν τεχνολογία η οποία μετά τη καύση του ουρανίου παράγει πλουτώνιο -το πλουτώνιο είναι η πρώτη ύλη για τις πυρηνικές κεφαλές. Επομένως άρχισε να δημιουργείται το ερώτημα τι θα γίνει μ αυτή τη παραγωγή πλουτωνίου που θα έχει το Ιράν και μετά θα μπορεί να μπει στην παραγωγή πυρηνικών όπλων. Εκεί δημιουργήθηκε ένα μεγάλο θέμα. Για να εμπλουτιστεί το ουράνιο* χρειάζεται μία διαδικασία που απαιτεί φυγοκεντριτές. Το Ιράν δεν είχε κανένα εργοστάσιο με φυγοκεντριτές ώστε να εμπλουτίσει το ουράνιο κα έπρεπε να το εισάγει από το εξωτερικό ώστε να τροφοδοτήσει τον αντιδραστήρα που θα παρήγαγε ηλεκτρική ενέργεια. Η δύση δεν πουλούσε στο Ιράκ, η τότε Σοβιετική ένωση επειδή φοβόταν τον Ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν πουλούσε επίσης στο Ιράν, οπότε οι Ιρανοί πήραν την απόφαση να κατασκευάσουν την υποδομή για να μπορούν να παράγουν εμπλουτισμένο ουράνιο μόνοι τους. Μέχρι τώρα το πρόβλημα ήταν πως θα θέσει την υποδομή, κατάφερε και την έθεσε και σήμερα το Ιράν μπορεί να παράγει εμπλουτισμένο ουράνιο.

* Υπάρχουν 3 τύποι ουρανίου. Α. αυτό που είναι εμπλουτισμένο μέχρι 4-5% χρησιμοποιείται για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας β. αυτό που είναι μέχρι 20% το οποίο χρησιμοποιείται για ιατρικούς και ερευνητικούς σκοπούς και γ. από 90% και πάνω εμπλουτισμένο για να κατασκευάσεις πυρηνικά όπλα.

Το Ιράν θέλει πυρηνικά όπλα;

Τώρα το Ιράν θέλει πυρηνικά όπλα; Δεν θέλει πυρηνικά όπλα; Έχω την αίσθηση πως θα τα επιθυμούσε για λόγους ασφάλειας…από το 1979 που είχε γίνε η ομηρεία των διπλωματών τελικά το Ιράν ήρθε σε μια συμφωνία με την Αμερική το 1981, τη συμφωνία του «Αλγερίου». Στα πλαίσια αυτής της συμφωνίας οι ιρανοί δέχθηκαν να απελευθερώσουν τους διπλωμάτες, με αντάλλαγμα οι αμερικανοί να άρουν το εμπάργκο που είχαν εναντίων του Ιράν και να μην ανακατεύονται στα εσωτερικά τους ζητήματα. Οι διπλωμάτες απελευθερώθηκαν αλλά το εμπάργκο δεν άρθηκε. Οι Ιρανοί κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι αμερικανοί είναι αποφασισμένοι να ανατρέψουν το κληρικό καθεστώς και μέσα σ αυτά τα πλαίσια ίσως σκέφτονται ότι η κατοχή μίας πυρηνικής ισχύος ίσως αποτρέψει ένα τέτοιο ενδεχόμενο, μία εισβολή εναντίον του Ιράν.
Δύο διεθνή γεγονότα, μάλιστα, που τους έχουν πείσει ότι θα πρέπει να προχωρήσουν προς αυτή τη κατεύθυνση είναι:

Α. η εισβολή στο Ιράκ το 2003. το επιχείρημα τους είναι πως αν ο Σαντάμ είχε πυρηνικά όπλα οι αμερικανοί δεν θα τολμούσαν να εισβάλουν Β. η φετινή εισβολή στη Λιβύη από το ΝΑΤΟ. Αν ο Καντάφι είχε πυρηνικά όπλα ίσως το ΝΑΤΟ να μην τολμούσε να εισβάλει.

Θα οδηγήσει σε μία επίθεση εναντίον του Ιράν αυτή η κατάσταση;

Από την άλλη πλευρά αυτό που λένε ότι μπορεί η σκέψη του να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα μπορεί να οδηγήσει την Αμερική και το Ισλάμ να εξαπολύσουν στρατιωτικά πλήγματα είναι δύσκολο να συμβεί. Αν σκεφτούμε αυτό το σενάριο με την επίθεση θα δείτε πόσο δύσκολο είναι να μπουν σ αυτή τη γραμμή. Για παράδειγμα για να κάνουν μία επίθεση εναντίον του Ιράν θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ότι τα πυρηνικά εργοστάσια είναι διασκορπισμένα σε 22 διαφορετικές πόλεις, σε αντίθεση με το Ιράκ που είχε το πυρηνικό του εργοστάσιο στη Βαγδάτη και έτσι ήταν πιο εύκολο να επιτεθούν. Επομένως όποιος και να είναι αυτός που θα κάνει την επίθεση θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα ταυτόχρονα να πλήξει 22 στόχους ταυτόχρονα. Οι αμερικανοί μπορούν να το κάνουν οι Ισραηλινοί όμως δεν έχουν τη δυνατότητα και γι αυτό πιέζουν τους Αμερικανούς. Δεύτερον ας υποθέσουμε πως όντως κάνουν την επίθεση και όντως πλήττουν και τους 22 σταθμούς περιμένετε να μην υπάρχει στρατιωτική αντίδραση από το Ιράν; δεν θα έχουν αντιαεροπορικά συστήματα ασφάλειας για να χρησιμοποιήσουν; Δεν θα χρησιμοποιήσουν τους πυραύλους τους για να πλήξουν αμερικάνικες βάσεις στο περσικό κόλπο; Επομένως δεν θα πρέπει να είναι επίθεση μόνο κατά τον στόχων των πυρηνικών εργοστασίων αλλά και των στρατιωτικών βάσεων του Ιράν. Αυτό σημαίνει πως το Ισραήλ δεν έχει τη δυνατότητα, την έχει μόνο η Αμερική αλλά ακόμα και αν και αυτό το σενάριο πάει καλά και τα καταφέρουν σίγουρα θα υπάρχουν περαιτέρω ενέργειες από το Ιράν όπως τρομοκρατικές ενέργειες στο εξωτερικό ή να αποκλείσει το πετρέλαιο και να ανέβει η τιμή του στα ύψη. Πρέπει λοιπόν οπωσδήποτε να υποτάξουν το Ιράν και αυτό σημαίνει χερσαία επιχείρηση και η Αμερική δεν είναι σήμερα σε θέση για μία τέτοια επιχείρηση.

Πιθανές λύσεις που θα μπορούσαν να αποτρέψουν την σημερινή κατάσταση

Υπήρχε λύση. Το 2005 αν θυμάμαι καλά η Ε.Ε. έκανε μία πρόταση, ανεγνώρισε τις ανάγκες του Ιράν για παραγωγή πυρηνικής ενέργειας και πρότεινε η Ε.Ε. και κυρίως η Γαλλία που παράγει ράβδους εμπλουτισμένου ουρανίου για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας να προμηθεύει το Ιράν με μοναδικό όρο ότι μετά τη καύση τους τα υπολείμματα θα επιστρέφουν στην Ευρώπη ώστε το Ιράκ να μην έχει την ύλη για παραγωγή πυρηνικών όπλων. Το Ιράν δέχθηκε αλλά έβαλε και άλλους όρους, να αρθεί το εμπάργκο εναντίον τους, να μην ανακατεύεται η Δύση στα εσωτερικά τους ζητήματα και να διευκολυνθεί η είσοδος του Ιράν στη παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου. Ο πρόεδρος Bush – ο νεότερος- αρνήθηκε γιατί δεν ήθελε να αναγνωρίσει το κληρικό καθεστώς. Γύρω στο 2007 νομίζω έγινε ακόμα μία πρόταση την οποία δέχθηκε εξ ολοκλήρου το Ιράν. Η πρόταση έλεγε πως η Ρωσία θα προμηθεύει την πρώτη ύλη και πως τα υπολείμματα θα επιστρέφουν στη Ρωσία, ενώ πρόσθεσε έναν ακόμα όρο: να επιτρέπεται στην Διεθνή κοινότητα να κάνει αιφνιδιαστικές έρευνες στο πυρηνικό τους πρόγραμμα. Το Ιράν το δέχθηκε, η Δύση όμως όχι. Μέσα σ αυτά τα πλαίσια το Ιράν προχώρησε στην επόμενη φάση, να αποκτήσει δηλαδή τεχνογνωσία παραγωγής εμπλουτισμένου ουρανίου μέχρι 20% για ερευνητικούς σκοπούς… και τα κατάφερε. Εκεί άρχισε η ανησυχία της Δύσης ότι εφόσον ξέρουν πλέον πώς να φτάσουν στο 20% θα είναι πολύ εύκολο να καταφέρουν να φτάσουν και στο 90%.

Ποιες είναι οι θέσεις των δύο πλευρών σήμερα;


Η Αμερικανική θέση είναι να μην έχουν καμία υποδομή εμπλουτισμού ουρανίου. Ότι χρειάζεστε θα το παίρνετε από τη Διεθνή αγορά και θα επιστρέφεται τα υπολείμματα της καύσιμης ύλης. Το Ιράν αντιδρά εξηγώντας πως δεν υπάρχει περίπτωση να ξηλώσουν την υποδομή που έχουν κατασκευάσει γιατί δεν είναι σίγουρο πως στο μέλλον δεν θα υπάρξει και πάλι εμπάργκο, αλλά δεν έχουν πρόβλημα να γίνονται οι αιφνίδιοι έλεγχοι.

Η έκθεση της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας

Η έκθεση που έβγαλε ο ΟΗΕ ισχυρίζονται ότι το Ιράν είχε κάνει διάφορες προσπάθειες παραγωγής πυρηνικών όπλων από το 2003. και ταυτόχρονα έκανε και διάφορες προσπάθειες τροποποίησης των πυραύλων της ώστε να φέρουν πυρηνικές κεφαλές και παρουσίασαν κάποιες φωτογραφίες και σχέδια. Αυτό δείχνει ότι το Ιράν προχωρά σ ένα πρόγραμμα δημιουργίας πυρηνικών κεφαλών και πως η Διεθνής κοινότητα πρέπει να κάνει κάτι. Έχω την αίσθηση ότι αυτή η έκθεση είναι πολιτικοποιημένη για δύο λόγους α. γνωρίζουμε ότι η επιτροπή αυτή πήγε στον Λευκό Οίκο και συζήτησε το περιεχόμενο της έκθεσης πριν καν την εκδώσει. Γεγονός που θα έπρεπε να μας παραξενεύει καθώς δεν υπάρχει κάποια εξήγηση στο γιατί μία ανεξάρτητη οργάνωση να συζητάει το περιεχόμενο πριν το εκδώσει. Β. όλα αυτά τα σημεία σχεδόν το 90% της έκθεσης εμπεριέχονταν και σε μία έκθεση που είχε δημοσιοποιηθεί πάλι από έκθεση της διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας. Σ’ αυτή την έκθεση το Ιράν απάντησε σ όλα τα σημεία, επομένως μπορεί ένας να ισχυριστεί ότι είχαμε την απάντηση οπότε που είναι το νέο στοιχείο. Η δικιά μου εκτίμηση…Θα βάλω όλη αυτή την υπόθεση μέσα στις εξελίξεις στο χώρο της Μέσης Ανατολής με την Αραβική Άνοιξη έχουμε μία εξέγερση στη Σίλια και η έκβαση της εξέγερσης αυτής έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί υπάρχει ένας άξονας Τεχεράνης- Δαμασκού και Χεσμπολάχ και ο μόνος τρόπος να αποδυναμωθεί αυτός ο άξονας είναι να φύγει από τη μέση η Δαμασκός επομένως η εξέγερση στη Συρία θα βοηθούσε αν η κυβέρνηση Άσαντ απομακρυνόταν. Δεδομένου ότι δεν θα απομακρυνθεί και ο άξονας αυτός δεν καταρρέει όλο αυτό το που γίνεται τώρα είναι για να απασχοληθεί το Ιράν με το δικό του πρόβλημα και να αφήσει το θέμα της Συρίας ανοιχτό μην τυχόν και εξεγερθεί εκεί και χρειαστεί να γίνει κάποια επέμβαση εξωτερική. Βεβαίως υπάρχει και η άλλη εξήγηση…καθώς οι Αμερικάνοι φεύγουν στο τέλος του χρόνου το οποίο σημαίνει πως μειώνεται η στρατιωτική τους παρουσία και αυτό έχει ως συνέπεια να αυξάνεται και η πολιτική επιρροή του Ιράν με αποτέλεσμα να θέλουν να την αποδυναμώσουν όσο μπορούν.
Η ερώτηση η δικιά μου είναι γιατί τώρα;

Κάτι που υποβόσκει από το 1980 γιατί τώρα να γίνει όλη αυτή η φασαρία;

O κ. Αλέξανδρος Κούτσης είναι Ομότιμος Καθηγητής Μεσανατολικών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Πηγή: http://www.koutipandoras.gr/

Η πραγματική ατζέντα

του Τάσου Τέλλογλου

Καθώς δύο μεγάλα κόμματα της μεταπολίτευσης-ΝΔ και ΠΑΣΟΚ- αναρωτιούνται αν θα μπορέσουν να αγγίξουν το μαγικό αριθμό των 200-220 εδρών στις εκλογές της άνοιξης, αν και όταν γίνουν, οι δημοσκοπήσεις των επομένων ημερών θα αναδείξουν μια αριστερά που μοιάζει να προσεγγίζει στις τρείς εκδοχές της τις 100 έδρες, αφήνοντας πολύ μικρά περιθώρια στα κόμματα που θα συγκυβερνήσουν αυτό το τρίμηνο.

Όλα αυτά αφορούν αυτούς. Εμάς μας αφορούν διαφορετικά πράγματα. Ότι επιχειρήσεις που εισάγουν καύσιμα πχ είναι υποχρεωμένες για την αγορά αργού να χρησιμοποιούν ήδη πιστωτικές γραμμές του εξωτερικού (κάτι που συμβαίνει και με άλλες εισαγωγές) με εταιρείες που έχουν εκεί. Ότι τον Δεκέμβριο όλο και περισσότερες επιχειρήσεις θα σταματήσουν να πληρώνουν τους εργαζόμενους που θα κληθούν να εργάζονται δωρεάν ή έναντι. Ότι τα έσοδα θα καταρρεύσουν και ότι ο μηχανισμός του κράτους θα κινητοποιείται όλο και λιγότερο σε ένα καθεστώς γενικής απαξίωσης και διάλυσης.

Το σκηνικό μοιάζει να οδηγείται αναπόφευκτα στην διαδικασία εξόδου της χώρας από το κοινό νόμισμα, κάτι που η Γαλλία αντιμετωπίζει όλο και πιο αδιάφορα, με το Βερολίνο να προειδοποιεί για τον κίνδυνο της ανεξέλεγκτης χρεωκοπίας και κυρίως για τις συνέπειές της στις άλλες χώρες του νότου. Οι πολιτικοί που συμμετέχουν στην κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου, με πολύ λίγες εξαιρέσεις, μοιάζουν να το έχουν αποδεχθεί ήδη αυτό. Μάλλον αγνοούν τι θα σημαίνει για τη ζωή μας και για τις εκλογές που θέλουν να κάνουν.

Πηγή: www.protagon.gr

Ηρθε η ώρα να επιστρατευτούν οι επαγγελματίες της θολούρας

Εναλλακτικός τίτλος... ''που πήγαν τα λεφτά''

του Paul Krugman

Η οικονομική και κοινωνική ανισότητα στις ΗΠΑ επέστρεψε στην ειδησεογραφία, χάρη κυρίως στο κίνημα «Καταλάβετε την Wall Street», αλλά και το ανεξάρτητο Γραφείο Προϋπολογισμού του αμερικανικού Κογκρέσου. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό: ήρθε η ώρα να επιστρατευτούν οι επαγγελματίες της θολούρας!

Οποιοσδήποτε έχει παρακολουθήσει το θέμα ξέρει τι εννοώ. Όποτε απειλείται να έρθουν στο επίκεντρο της προσοχής οι αυξανόμενες εισοδηματικές ανισότητες, μια αξιόπιστη ομάδα υπερασπιστών προσπαθούν να επαναφέρουν την θολούρα. Δεξαμενές σκέψης παρουσιάζουν εκθέσεις σύμφωνα με τις οποίες η ανισότητα στην πραγματικότητα δεν αυξάνεται ή και να αυξάνεται δεν έχει σημασία. Ειδικοί προσπαθούν να εξωραΐσουν το φαινόμενο, υποστηρίζοντας πως το χάσμα δεν εντοπίζεται στην πραγματικότητα ανάμεσα σε λίγους πλούσιους και σε όλους τους υπόλοιπους, αλλά μεταξύ των «εκπαιδευμένων» και των λιγότερο εκπαιδευμένων

Πρέπει λοιπόν να ξέρετε ότι όλες αυτές οι αιτιάσεις δεν είναι παρά προσπάθειες να καλυφθεί η ωμή πραγματικότητα: πως έχουμε μια κοινωνία στην οποία τα χρήματα όλο και περισσότερο συγκεντρώνονται στα χέρια λιγοστών ανθρώπων, και στην οποία αυτή η συγκέντρωση εισοδήματος και πλούτου απειλεί την ίδια την δημοκρατία.

Το Γραφείο Προϋπολογισμού παρουσίασε ορισμένες πτυχές αυτής της σκληρής πραγματικότητας σε πρόσφατη έκθεση του, που τεκμηριώνει την ύπαρξη οξύτατης μείωσης στο μερίδιο του συνολικού εισοδήματος που καταλήγει στην μεσαία και την χαμηλότερη τάξη της Αμερικής. Εξακολουθούμε να φανταζόμαστε τους εαυτούς μας ως μια χωρά της μεσαίας τάξης. Όμως αυτό είναι ένα όραμα που δεν έχει πολλή σχέση με την πραγματικότητα, από την στιγμή που το φτωχότερο 80% των νοικοκυριών λαμβάνει λιγότερο από το μισό εθνικό εισόδημα.

Αντιδρώντας στις αποκαλύψεις, οι συνήθεις ύποπτοι επιστράτευσαν μερικά οικεία επιχειρήματα: ότι τα στοιχεία είναι λανθασμένα (που δεν είναι), ότι οι πλούσιοι είναι μια τάξη η σύνθεση της οποίας αλλάζει συνέχεια (κάτι που δεν ισχύει), και πάει λέγοντας. Το δημοφιλέστερο επιχείρημα αυτή τη στιγμή μοιάζει πάντως να είναι πως μπορεί να μην είμαστε πια μια κοινωνία της μεσαίας τάξης, αλλά παραμένουμε μια κοινωνία της ανώτερης μεσαίας τάξης, στην οποία εξακολουθεί να ευημερεί μια ευρεία τάξη άρτια εκπαιδευμένων εργαζομένων, αυτών που διαθέτουν τις δεξιότητες για να είναι ανταγωνιστικοί στον σύγχρονο κόσμο.

Είναι μια ωραία ιστορία, και σίγουρα λιγότερο ενοχλητική από την εικόνα ενός έθνους όπου κυριαρχεί όλο και περισσότερο μια μικρή ομάδα πλουσίων. Αλλά είναι ψευδής.

Είναι αλήθεια ότι οι εργαζόμενοι με πτυχία κατά μέσο όρο τα πηγαίνουν καλύτερα από τους εργαζομένους χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση, και το χάσμα μεταξύ τους γενικώς μεγαλώνει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι πανεπιστημιακής εκπαίδευσης Αμερικανοί έχουν ανοσία στο «πάγωμα» των εισοδημάτων και την αυξανόμενη εργασιακή ανασφάλεια. Οι αυξήσεις μισθών για τους περισσότερους πτυχιούχους εργαζομένους έχουν ουσιαστικά ξεχαστεί μετά το 2000, ενώ ακόμη και οι φορείς πολύ υψηλής εκπαίδευσης δεν μπορούν πλέον να θεωρούν εξασφαλισμένη την πρόσβαση σε υψηλές αμοιβές και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη. Πιο συγκεκριμένα, σήμερα οι εργαζόμενοι που έχουν ένα πτυχίο πανεπιστημίου αλλά όχι και μεταπτυχιακούς τίτλους έχουν λιγότερες πιθανότητες να αποκτήσουν δουλειά με πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, απ΄ ότι είχε ένας απόφοιτος γυμνασίου το 1979.

Ποιος λοιπόν καρπούται τα μεγαλύτερα οφέλη; Μια πολύ μικρή, πλούσια μειονότητα.

Η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού μας λέει πως το σύνολο σχεδόν των χρημάτων που έχασε στην μοιρασιά το φτωχότερο 80% των νοικοκυριών καταλήγει στο πλουσιότερο 1% των Αμερικανών. Με άλλα λόγια οι διαδηλωτές που αυτοπαρουσιάζονται σαν αντιπρόσωποι των συμφερόντων του 99% έχουν κατά βάση δίκιο, ενώ οι επαΐοντες που διαβεβαιώνουν πως η ανισότητα είναι ζήτημα εκπαίδευσης, και όχι κερδοφορίας μιας μικρής ελίτ, έχουν απόλυτο άδικο.

Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, αφού πρόσφατη έκθεση του Γραφείου δεν εξετάζει τι συμβαίνει μέσα στο πλουσιότερο 1%. Παλαιότερη έκθεση, του 2005, κατέληξε πως ακόμη και μεταξύ των υπερπλούσιων υπάρχει μεγάλη ανισότητα, αφού σχεδόν τα 2/3 του μεριδίου εισοδηματικής αύξησης που αναλογεί στο πλουσιότερο 1% καταλήγει στο 0,1% των υπέρ-πλούσιων - στο πλουσιότερο εν χιλιοστό των Αμερικανών, που είδαν τα πραγματικά τους έσοδα να αυξάνονται πάνω από 400% μεταξύ 1979 και 2005.

Ποιοι είναι αυτό το 0,1%; Είναι μήπως ηρωικοί επιχειρηματίες, που δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας; Όχι, κατά κύριο λόγο πρόκειται για στελέχη μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι περίπου το 60% του κορυφαίου 0,1% είτε είναι executives σε διάφορες εταιρείες, είτε βγάζουν τα χρήματα τους στον χρηματοπιστωτικό κλάδο, δηλαδή με την ευρεία έννοια στην Wall Street. Προσθέστε σε αυτούς τους δικηγόρους και όσους θησαυρίζουν από τις αγοραπωλησίες ακινήτων, και έχεις πάνω από το 70% αυτού τυχερού ενός χιλιοστού.

Γιατί όμως έχει σημασία αυτή η αυξανόμενη συγκέντρωση εισοδήματος και πλούτου στα χέρια των ολίγων; Εν μέρει η απάντηση είναι πως η αυξανόμενη ανισότητα οδηγεί σε ένα κράτος όπου ο περισσότερες οικογένειες δεν καρπώνονται το μερίδιο της οικονομικής ανάπτυξης που τους αναλογεί. Άλλο σκέλος της απάντησης είναι πως, μόλις κατανοήσει κανείς πόσο πολύ πλουσιότεροι έχουν γίνει οι πλούσιοι, το επιχείρημα υπέρ της υψηλότερης φορολόγησης των εχόντων ως μέσο για τον ισοσκελισμό του προϋπολογισμού γίνεται όλο και πιο επιτακτικό.

Η πραγματική απάντηση, όμως, είναι πως η υπερβολική συσσώρευση πλούτου είναι ασύμβατη με την αληθινή δημοκρατία. Μπορεί κανείς να αρνηθεί σοβαρά ότι το πολιτικό μας σύστημα έχει στρεβλωθεί από την επίδραση των υπέρ-πλουσίων, και ότι η στρέβλωση αυτή γίνεται όλο και χειρότερη, καθώς αυξάνεται ο πλούτος των ολίγων;

Ορισμένοι «σοφοί» προσπαθούν ακόμη να διαλύσουν τις ανησυχίες για την αυξανόμενη ανισότητα σαν κάτι ανόητο. Η αλήθεια είναι όμως πως αυτό που διακυβεύεται είναι η ίδια η φύση της κοινωνίας μας.

Πηγή: www.tovima.gr

Έλληνας εναντίον Έλληνα (το παλαιόν καθεστώς)

του Κωνσταντίνου Μπογδάνου

“Ο Έλληνας έχει χάσει τη μπάλα. Αυτή είναι η αλήθεια και είναι πικρή. Τον έχει καβαλήσει ο διάολος και κάνει τη μία πατάτα μετά την άλλη. Και φαίνεται να υπάρχουν αυτή τη στιγμή δύο κύριες κατηγορίες Ελλήνων. Εκείνοι που επιτίθενται μανιακά εναντίον όλων και εκείνοι που αμύνονται λυσσωδώς, πάλι εναντίον όλων.




Αν είναι να χρεωκοπήσουμε, να εξαναγκαστούμε σε έξοδο από το ευρώ, να γίνουμε Μαλαισία, να δούμε τη Θράκη να μετατρέπεται σε Κοσσυφοπέδιο και την πατρίδα ελεεινό προτεκτοράτο και πρώην ευρωπαϊκό κράτος, θα είναι λόγω όλων εκείνων που τώρα παίζουν το βλακώδες παιχνίδι της κυβέρνησης και της τρόικας. Και δεν υπάρχει κανείς αυτή τη στιγμή που να το παίζει καλύτερα από όσους επιμένουν να στρέφονται εναντίον όλων και ουσιαστικά να παραλύουν τη χώρα. Ο Γιώργος Τράγκας, κατά τα άλλα ανεπανάληπτος και μοναδικός σ’αυτό που κάνει, μάγος της έκφρασης σε επίπεδο Βενιζέλου και βάλε, και απόλυτος σόουμαν, χθες το βράδυ απευθύνθηκε στα πληθη από την τηλεοπτική του εκπομπή και είπε, κατά λέξη: «Αυτή την ώρα, συγκροτείτε ένα δεύτερο ΕΑΜ. Συνεχίστε να αντιστέκεστε. Τους έχετε τσακίσει.»

Έτσι, μπορώ κι εγώ. Ηγέτης λέμε. Να το δοκιμάσουμε; Έχει νόημα; Δεν μπορώ να κάνω τον οπαδό του Φωτόπουλου και του Θύμιου να νιώσει θεός; Θεός όμως. Δεν μπορώ να κάνω τον «δεν πληρώνω» να αισθανθεί ότι είναι ο Βελουχιώτης; Την ΠΟΕ ΟΤΑ να μοιάζει κυβέρνηση του βουνού; Δεν το κάνω. Γιατί δεν εκπέμπω από τους Κορυσχάδες της Ευρυτανίας το ‘43. Ούτε με λένε Τσε Γκεβάρα και δεν συνεργάστηκα με κανέναν όλα αυτά τα χρόνια, όπως ούτε κι εσύ που ακούς - διότι ξέρω ότι εκεί έξω υπάρχει μια Ελλάδα που πολεμάει και ανασαίνει. Που λες λοιπόν, δεν έχω πατήσει σε υπουργικό γραφείο, δεν έχω στο κινητό μου καταχωρημένους όλους τους Μαυρογιαλούρους και τους Γκρούεζες που μας γονάτισαν τρεις δεκαετίες τώρα, δεν υπηρέτησα ως στέλεχος επικοινωνίας για κανέναν τους, δεν μπήκα ποτέ σε κανένα μισθολόγιό τους, δεν με βόλεψε κανένας τους πουθενά και δεν το’χω σωστό, δεν το’χω σωστό να σου πουλήσω επανάσταση και μετά να σε δω να ζεις σαν Ινδός, ούτε να σου τάζω σωτηρία από μετοχές μιας προϊστορικής τράπεζας για να τζιράρει το σάιτ μου και να φουσκώνει το τηλε-εγώ μου.

Να εξηγούμεθα. Δεν είμαι καλύτερος από σένα. Είμαι ένας μόνο από τους αμέτρητους Έλληνες, που μέσα στο όργιο της μεταπολίτευσης κατάφεραν να υπερασπιστούν την υποτυπώδη ακεραιότητά τους. Και παίζω, παίζεις, παίζουμε άμυνα. Είναι σαφές αυτό.

Αν η Ελλάδα βυθιστεί, θα είναι εν πολλοίς διότι το παλαιόν καθεστώς (και εδώ μιλάμε με όρους γαλλικής επανάστασης και 1789 – πράγμα λογικό στην Ελλάδα του 2011, αφού ποτέ η χώρα αυτή δεν έζησε διαφωτισμό), το παλαιόν καθεστώς της χώρας, ακριβώς, είναι σαν τον εγωισμό. Στο μπαλ μασκέ της ψυχής είναι πάντα ο πιο πετυχημένος μασκαράς. Εμφανίζεται ως αντίσταση, επανάσταση, θυμός, αγανάκτηση, αντίδραση, ανυπακοή, ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Και το παλαιό καθεστώς δεν είναι μόνο η μαφία των Παπανδρέου, οι προδότες του πασόκ, οι εγκληματίες της νέας δημοκρατίας, οι κολλημένοι φασίστες με τα μυαλά από αρακά, οι ανεκδιήγητοι χουντοαεριστεροί νέας γενιάς, ή ακόμα οι οικολόγοι πράσινοι που βομβαρδίζουν τα βαλκάνια με απεμπλουτισμένο ουράνιο.

Κοντολογίς, δεν καις τη βουλή και ξεμπέρδεψες. Καις τη βουλή, όπως ο Γερμανός το ράιχσταγκ το 32, διότι η καρδιά σου ζει πλέον στο σκοτάδι και αυτόματα, μηχανικά, ασυνείδητα προετοιμάζεις για τον εαυτό σου φασισμό και μαρτύριο. Όχι. Παλαιό καθεστώς δεν είναι οι πολιτικοί και ξεμπέρδεψες. Αυτοί είναι μόλις η κορυφή του παγόβουνου.

Παλαιό καθεστώς είναι όλο το πελατολόγιο των συντεχνιών και των συνδικάτων, των λεχριτών εκείνων που δεν έχουν κάνει ένα σωστό μεροκάματο στη ζωή τους και ξέρουν μόνο να κόπτονται για τις τύχες των εργαζομένων και του λαού. Παλαιό καθεστώς είναι, μαζί με τους κομματικούς στρατούς αριστεράς και δεξιάς, οι μεγαλοεργολάβοι, οι εκδότες κι οι επιχειρηματίες που έχουν φεσώσει τράπεζες και κράτος και τώρα τρέμουν το ενδεχόμενο ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών γιατί δεν μπορούν να κάνουν τις ίδιες λαμογιές με ξένους επιτηρητές πάνω από τα κεφάλια τους – και ξέρουν ότι θα τους ζητηθεί να πληρώσουν αυτά που χρωστάνε.

Όλοι αυτοί καθόλου δεν κόπτονται για την πατρίδα. Δεν είναι τύποι που ριγούν στην ανάκρουση του ύμνου. Δεν πονούν για την κληρονομιά της γλώσσας και του πνεύματος. Και η ψυχή τους, έτσι άδεια που κατάντησε, δεν χωρά καν την αχτίδα εκείνη του φωτός που λέει ότι τώρα όποιος βασανίζει κι άλλο τον διπλανό του κάνει λάθος. Όποιος τυφλώνει τον διπλανό του κάνει απλά λάθος. Όποιος ταλαιπωρεί τον διπλανό του κάνει Λάθος. Λάθος, ρε παιδί μου. Απλά. Όπως το έλεγαν οι γιαγιάδες μας. Οι αμόρφωτες ελληνίδες της υπάιθρου. Είναι λάθος να κάνεις στον άλλο κακό. Και δεν δικαιολογείσαι τάχατες επειδή κάποιος τρίτος έχει βλάψει εσένα.

Η ηθική των ελληνικών αξιών, που υπάρχουν, θα έπρεπε ίσως να μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε υποτυπωδώς την αγάπη. Ως υπομονή, ευθύτητα, ανθρωπιά και δικαιοσύνη. Εκείνοι που με την αγάπη έχουν χωρίσει τα τσανάκια τους, είναι οι Έλληνες που τώρα επιτίθενται αδιάκριτα εναντίον όλων με αντεστραμμένη λογική μπάτσου. Αυτοί που κλείνουν τα σχολεία, παραλύουν τις πόλεις και πυροβολούν το ευρωπαϊκό μέλλον του ελληνικού λαού στην τρίτη χιλιετία. Οι μικρόψυχοι, που διευκολύνουν μια προδοτική κυβέρνηση δοσίλογων να ευτελίζει και να ρημάζει τη χώρα από δόλο ή ηλιθιότητα.

Αν αντέξουν το σφυροκόπημα και επιβιώσουν της καταστροφής, οι Έλληνες που την ώρα τούτη αμύνονται εναντίον όλων μια μέρα θα δουν το παλαιό καθεστώς διαλυμένο ολοκληρωτικά και για πάντα. Όλοι αυτοί οι αλήτες, μια μέρα θα είναι παρελθόν. Το πιο επιτακτικό ερώτημα σήμερα είναι τι θα υπάρχει στη θέση τους. Επιτακτική υποχρέωση τώρα είναι η παίδευση του έθνους μέσα από την αλλαγή προτύπων.”

(Κείμενο βασισμένο σε προσχέδιο ραδιοφωνικής εκπομπής.)

Πηγή: http://bogdanos.skai.gr/

Το κίνημα του 99%

 Οι Η.Π.Α. φαίνεται ότι ''ξυπνούν''. Η χώρα από την οποία ξεκίνησε η κρίση το 2008, οι πολίτες που υπέμειναν χωρίς έντονες εκδηλώσεις τα προβλήματα που ακολούθησαν, εξεγείρονται.
 Μετά το αμερικάνικο κίνημα των ''Αγανακτισμένων'' έρχεται και το κίνημα του 99%. Ενενήντα εννιά τα εκατό είναι το ποσοστό που επιβαρυνθεί από τα νέα φορολογικά μέτρα (κάπου εκεί θα βρεθεί και η Ελλάδα με τον ρυθμό 2 φορολογικά μέτρα ανά εβδομάδα).
 Δεν ξέρω αν τα κινήματα αυτά θα έχουν την ίδια τύχη με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (ατονία, πολιτική απαξίωση ή βίαιη διάλυση) δεν πέτυχαν τους στόχους τους. 
 Το όπλο του αμερικάνικου λαού λέγεται τεχνολογία. Εκμεταλλευόμενοι την τεχνολογία (και την ''ιστορική'' στιγμή) οι λαοί της Ανατολής το εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο.Για να δούμε...  

Είμαστε το 99%, αυτό είναι ένα από τα συνθήματα που κυριαρχούν στο κίνημα των Αγανακτισμένων στις Ηνωμένες Πολιτείες που εδώ και ένα μήνα διεκδικεί να ακουστεί η φωνή της πλειοψηφίας, του 99% που πλήτεται από τα μέτρα που παίρνουν η κυβέρνηση και ένα πλέγμα συμφερόντων που εκπροσωπεί το 1% του πληθυσμού.

Το κίνημα «καταλαμβάνοντας τη Wall Street» που έχει καταφέρει να κερδίσει την συμπάθεια εκατομμυρίων ανθρώπων στις ΗΠΑ κατηγορείται ότι είναι τόσο ποικιλόμορφο και «αναρχικό» που δεν έχει αιτήματα και συγκεκριμένες διεκδικήσεις.

Η απάντηση του κινήματος ήταν άμεση…
Στο http://wearethe99percent.tumblr.com δημοσιεύονται οι απόψεις του 99%. Ο καθένας που θεωρεί ότι ανήκει στο 99% του πληθυσμού φωτογραφίζεται κρατώντας μια κόλλα χαρτί όπου γράφει γιατί έχει αγανακτήσει. Άλλοι δείχνουν το πρόσωπο τους άλλοι πάλι όχι, όλοι όμως έχουν μια προσωπική εμπείρία να καταθέσουν. Εργαζόμενοι, φοιτητές, άνδρες, γυναίκες, άνεργοι, ασθενείς συνθέτουν μια τοιχογραφία απόψεων και βιωμάτων, γιατί το 99% δεν έχει όσα του αναλογούν και το 1% σχεδόν τα πάντα.

Πηγή: www.protagon.gr

του Σταύρου Θεοδωράκη...

Διαβάζω την είδηση αλλά αδυνατώ να την πιστέψω. Οι καθηγητές αποφάσισαν να κάνουν στάσεις εργασίας στα σχολεία στα οποία σταματούν οι καταλήψεις. Διαβάζω ξανά και ξανά μια – μια τις λέξεις αλλά η είδηση δεν αλλάζει. Η ανακοίνωση είναι επίσημη και την υπογράφει η ΟΛΜΕ: «Κηρύσσουμε 3ωρη στάση εργασίας σε κάθε σχολείο που ανοίγει με την επέμβαση της αστυνομίας». Τι εννοούν επέμβαση της αστυνομίας; Πού επενέβησαν οι «μπάτσοι», ποιά σχολεία άνοιξαν και πως; Η ΟΛΜΕ δεν είναι σε θέση να με διαφωτίσει και καταφεύγω στις προσωπικές γνωριμίες.

Φίλος καθηγητής – αριστεριστής και υπέρμαχος των καταλήψεων – μου εξηγεί ότι η ΟΛΜΕ αντιδρά στην παρέμβαση που επιχειρεί ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ιωάννης Τέντες. Αναζητώντας τον μίτο της… αντίστασης, βρίσκομαι να διαβάζω εισαγγελικές παραγγελίες. Τι είπε λοιπόν ο Τέντες; «Ανάμεσα στους καταληψίες των σχολείων παρεισφρέουν τις νυκτερινές ώρες και άτομα που δεν ανήκουν στην εκπαιδευτική κοινότητα, τα οποία προβαίνουν σε καταστροφές και αφαιρούν εκπαιδευτικό υλικό και κυρίως ηλεκτρονικούς υπολογιστές». Γνωστά όλα αυτά. Οι καταστροφές και οι κλοπές από το 3ο λύκειο Κομοτηνής στοίχισαν στο δημόσιο περί τα 100.000 ευρώ. Η αστυνομία ήταν εκείνο το βράδυ έξω από το λύκειο, δεν επενέβη όμως να συλλάβει ή έστω να εμποδίσει τους κουκουλοφόρους βάνδαλους.

Τι ζητάει λοιπόν ο Τέντες από την αστυνομία; «Στις περιπτώσεις που πραγματοποιούνται καταστροφές, να παραπέμπονται στο αυτόφωρο οι εξωσχολικοί ενήλικες δράστες, ενώ σε περιπτώσεις που εμπλέκονται στις καταστροφές ανήλικοι μαθητές να ασκείται ποινική δίωξη σε βάρος των γονέων τους για παραμέληση ανηλίκων».

Σε τι από όλα αυτά διαφωνεί το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών; Πού είναι το παράλογο για τον Νεοδημοκράτη Πρόεδρο της ΟΛΜΕ; Τα σχολεία μπορούν να καταστρέφονται και η αστυνομία να πίνει φραπέδες; Αυτό ζητούν;

Νομίζω ότι οι ίδιοι οι καθηγητές πρέπει να πουν δυο λόγια στην συνδικαλιστική τους ηγεσία. Οι καθηγητές γνωρίζουν ότι οι περισσότερες καταλήψεις γίνονται από κομματικούς «στρατούς» (εξωσχολικούς βέβαια). «Όχι στο μνημόνιο – έξω η τρόικα – ανυπακοή παντού», δεν είναι μαθητικά συνθήματα. Κάποιοι έχασαν τη μάχη των καταλήψεων στα πανεπιστήμια και προσπαθούν να εκδικηθούν με τα Λύκεια. Εκτός βέβαια αν πιστεύουν οι καθηγητές ότι ήρθε η ώρα της επανάστασης και οι μαθητές πρέπει να βγουν στους δρόμους για την τελική μάχη. Οπότε ας γκρεμίσουμε τα σχολεία, ας κάψουμε τα φροντιστήρια και βεβαίως ας σταματήσουμε τα ιδιαίτερα. Γιατί αν έχουμε κλειστά σχολεία - ανοιχτά φροντιστήρια (και επιπλέον ιδιαίτερα για να καλυφθούν τα κενά) αυτό δεν το λες επανάσταση, κάπως αλλιώς το λες. Αλλά ας μην συνεχίσω γιατί θα στεναχωρηθούμε πολύ.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Πηγή: www.protagon.gr

Ποιος ήταν ο Steve Jobs;

Πολύ περιεκτικό άρθρο σχετικά με τη ζωή και τις συνήθειες του ιδρυτή της Apple. 








Σαν Φρανσίσκο, Τετάρτη 24/08/2011: «Πάντα έλεγα ότι αν έρθει κάποτε η ημέρα που δεν θα είμαι σε θέση πια να καλύπτω τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της Apple, θα ήμουν ο πρώτος που θα το έλεγα δημόσια», είχε δηλώσει ο Στήβ Τζόμπς, στη λακωνική επιστολή παραίτησης που έδωσε στη δημοσιότητα πρίν από δύο μήνες. «Δυστυχώς η ημέρα αυτή έφθασε». Αν και τα προβλήματα υγείας του ήταν ευρέως γνωστά εδώ και χρόνια, η αποχώρησή του προκάλεσε μεγάλη έκπληξη.

Σαν Φρανσίσκο, Πέμπτη 6/10/2011: Η Apple αποχαιρέτησε το δημιουργό της με μία λιτή αλλά ουσιαστική ανακοίνωση. «Ο Στήβ αφήνει πίσω του μια εταιρία που μόνο αυτός μπορούσε να έχει δημιουργήσει και το πνεύμα του θα είναι πάντα το θεμέλιο της Apple». Σε αντίθεση με την παράιτηση του, ο θάνατος του δεν εξέπληξε κανέναν. Όλοι κατα βάθος γνωρίζαμε ότι ο Τζόμπς θα εγκατέλειπε το «πνευματικό του παιδί», μόνο όταν τα πράγματα έφθαναν στο τέλος. Άλλωστε ο Τζόμπς είχε αποδείξει πια την αφοσίωση του στην εταιρεία αυτή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι τέσταρε μόνος του κάθε καινούριο προιόν της εταιρείας. Τα χρησιμοποιούσε για μία μακρά περίοδο και έδινε ο ίδιος στους μηχανικούς χρήσιμες πληροφορίες και συμβουλές. Όλα τα προϊόντα δηλαδή βασίζονταν στη δική του κρίση, στην αίσθηση τελειομανίας και στο ένστικτό του. Οι συνεργάτες του παραδέχονται ότι το ένστικτο ήταν το δυνατό του σημείο. Παρόλο που δεν είχε καμία τυπική εκπαίδευση παίρνει εκπληκτικές αποφάσεις και για δύσκολα τεχνικά θέματα. Ο Βόσνιακ, συνιδρυτής της Apple είχε δηλώσει: «ο Στηβ καταλάβαινε ποιά τεχνολογία ήταν καλή και τί θα άρεσε περισσότερο στον κόσμο. Ήταν κάπως περίεργο γιατί δεν μπορεί να σχεδιάσει έναν υπολογιστή ή ένα πρόγραμμα, αλλά μπορεί να καταλάβει τί είναι καλό και τί όχι». Ακόμα και ο Μπίλ Γκέΐτς της Microsoft συμφωνούσε σ’ αυτό: «Θα έδινα τα πάντα για να έχω το ένστικτο και το γούστο του Στηβ για ανθρώπους και προϊόντα».

Ο Τζομπς, όμως, είχε και τη φήμη του δύστροπου ανθρώπου. Η φήμη αυτή καλλιεργήθηκε από τα πρώτα του χρόνια στην Apple. Το 1981, ένα μεγαλοστέλεχος της εταιρείας, ο Τζέφ Ράσκιν, γράφει μία επιστολή παραπόνων στον πρόεδρο της Apple Μάΐκ Σκότ. Συγκεκριμένα, κατηγορεί τον Τζόμπς ότι χάνει τα ραντεβού του, αντιδράει χωρίς να σκέφτεται, είναι εκδικητικός, πατερναλιστικός, δεν ακούει τους άλλους και δεν κρατάει τις υποσχέσεις του. Υπάρχουν αρκετά δημοσιεύματα στον Τύπο που κάνουν λόγο για τον οξύθυμο χαρακτήρα του. Λέγεται ότι έχει απολύσει ένα βοηθό του, επειδή του έφερε τη λάθος μάρκα εμφιαλωμένου νερού. Όλοι ισχυρίζονται ότι ο Τζόμπς άλλαξε πολύ μετά το γάμο του με τη σύζυγό του Λορίν, το 1990. Έγινε λιγότερο αλαζονικός και άρχισε να περνάει πολύ χρόνο με την οικογένειά του, το γιό του Ρίντ και τις κόρες του Ιρίν, Ήβ και Ελίζα. Είχε ο ίδιος μιλήσει για το πόσο δύσκολο ήταν κάποιες φορές να ισορροπήσει την εργασία με τα οικογενειακά του καθήκοντα, λόγω έλλειψης χρόνου. Αυτός ήταν, σύμφωνα και με τον ίδιο, ο λόγος που ήταν πάντα ντυμένος με τα ίδια ρούχα. «Δεν έχω χρόνο για χάσιμο και δεν δίνω δεκάρα για το πώς φαίνομαι» είχε πεί κάποτε σε φίλους του. Η στάση του αυτή ήταν στροφή 180 μοιρών σε σύγκριση με παλαιότερες εποχές, όταν ντυνόταν αποκλειστικά με χειροποίητα ιταλικά κοστούμια Brioni.

Από τα εφηβικά του χρόνια ακόμα ο Στηβ ήταν φανατικός χορτοφάγος. Για μία περίοδο ζούσε αποκλειστικά με φρούτα. Ένας δημοσιογράφος που ήταν καλεσμένος για δείπνο στο σπίτι του περιέγραψε μετά την εμπειρία: «Φάγαμε όπως τρώει κάθε μέρα η οικογένεια. Είναι χορτοφάγοι οπότε το κυρίως φαγητό ήταν λαχανικά. Όσο εμείς τρώγαμε ο γιός του μάζευε διάφορα βότανα από τον κήπο για να φτιάξει το χωνευτικό μας τσάΐ».

Ο Τζόμπς δεν είχε διστάσει να μιλήσει και για τα προβλήματα υγείας του και πώς αυτά τον επηρέασαν. Το 2005, είπε σε μία συνέντευξη: «Ένα από τα πράγματα που συνειδητοποίησα από την εμπειρία μου με τον καρκίνο είναι το πόσο ευτυχισμένος είμαι. Αγαπάω τη ζωή μου. Είμαι πολύ τυχερός και αυτό το κατάλαβα αφότου αρρώστησα. Τώρα πια δεν φοβάμαι τον θάνατο. Είναι άλλωστε η μεγαλύτερη εφεύρεση της ζωής». Σε αυτό δεν μπορεί να διαφωνήσει κανένας μας. Καλό του ταξίδι.

Πηγή: http://www.koutipandoras.gr

Ο Νεοέλλην ξεσπαθώνει

«Η μοναδική σημαντική Ελλάδα είναι αυτή που βρίσκεις στα μουσεία», λέει ένας φίλος. Στιβαρή, καλαίσθητη, νικήτρια απέναντι στον χρόνο, όμορφα νικημένη απ’ τις ανθρώπινες αδυναμίες που έφτασε να θεοποιήσει. Μερικές φορές σκέφτομαι πως το βάρος αυτής της κληρονομιάς ήταν πολύ δύ- σκολο να το σηκώσουμε. Πού να σηκώσεις όλο αυτό το πνεύμα που βάραινε όσο οι Κούροι; Πού ν’ αντέξεις όλη αυτή την αρχαία οξείδωση να σε λερώνει με την ευθύνη;

Το βάρος αυτής της Ελλάδας αντικατέστησε ο όγκος του εθνικού μύθου. Πολλοί βεβαίωναν πως η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ. Πως μπορεί ν’ αναγεννιέται από τις στάχτες της. Πως είναι η αγαπημένη του ενός και μοναδικού Θεού, το επί- κεντρο της ιστορίας και, κατά προέκταση, του σύμπαντος. Όλα αυτά την ώρα που οι πάντες, για λόγους ανεξήγητους, αλλά σίγουρα υπαρκτούς, επιβουλεύονται αυτό το μοναδικό μυγόχεσμα στον χάρτη που λέγεται Ελλάδα. Αυτοί οι εθνικοί μύθοι δεν ήταν απλώς η συνήθης προσπάθεια όλων των λαών -κυρίως των Βαλκανίων- να τοποθετούν τον εαυτό τους ακριβώς στον ομφαλό της παγκόσμιας αναγκαιότητας αλλά κι ένα άλλοθι. Πίσω από την αναγεννημένη Ελλάδα των δικέφαλων αετών και των πολεμικών ιαχών, κρύφτηκαν οι Έλληνες των πραξικοπημάτων, του δωσιλογισμού και της προδοσίας. Οι συνεργάτες των Γερμανών έγιναν επίσημες κυβερνήσεις και μπόρεσαν με άνεση ν’ αναδιαμορφώσουν την εικόνα τους. Εθνικοφρονηματική, πατριωτική, υπερήφανη κι ετοιμοπόλεμη. Αδύναμη, όμως, πάντα απέναντι στην ιστορική έρευνα.

Ανάμεσα στην καταγωγή και τον εθνικό μύθο σφυρηλατήθηκε η «εθνική» συνείδηση. Αυτή η συνείδηση έγινε το υποκατάστατο της κοινωνικής συνείδησης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, όταν ο Γιέχαρτ, ένας Γερμανός φίλος που μ’ επι- σκέφθηκε στην Αθήνα, με ρώτησε γιατί οι Έλληνες περνάνε με κόκκινο και οδηγούν μεθυσμένοι, πώς του απάντησα, με την επιπολαιότητα της νεότητας και τη σιγουριά της καταγωγής: «Άσε, ρε φίλε, τι να μας πείτε κι εσείς, που όταν κατε- βήκατε από τα δέντρα εμείς πάσχαμε ήδη από χοληστερίνη».

Σαν τα κακομαθημένα παιδιά των παλιών καλών οικογενειών, με καταγωγή αλλά και ξεπεσμό, κουβαλήσαμε ως σήμερα το καταστροφικό πείσμα και την άρνηση. Ξανανακαλύπτουμε έναν εθνικό μύθο, αλλά με το κεφάλι προς τα κάτω. Μπορεί να μη διαπρέψουμε νομοτελειακά, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι οι άλλοι μας επιβουλεύονται. Έχουν φτιάξει με τα χειρότερα υλικά το μέλλον μας. Δεν μας αφήνουν να προκόψουμε.

Έχουμε φτιάξει έναν Νεοέλληνα που θέλει να φταίνε οι άλλοι. Που αντιμετωπίζει την κριτική ως επίθεση και τον προβληματισμό ως απειλή της ίδιας της ταυτότητάς του. Έχουμε φτιάξει έναν Νεοέλληνα που ζει την πιο αντιδιαλεκτική αντίφαση: από τη μια θεωρεί τον εαυτό του σημαντικό υποκείμενο της ιστορίας (αφού όλοι τον επιβουλεύονται και όλοι τον χτυπάνε), αλλά, από την άλλη, θεωρεί πως ο ίδιος, ως τέτοιο σημαντικό υποκείμενο, δεν έχει καμιά ευθύνη για την Ιστορία που γράφει. Ένας ξένος παρατηρητής θα μπορούσε πολύ πρόχειρα να του καταδείξει την ευθύνη για την ανάδειξη τριών οικογενειών που αποτελούν τους στυλοβάτες της ελληνικής σύγχρονης ολιγαρχίας. Όχι μόνο κυβερνούν, αλλά διαθέτουν και το ίδιο πολιτικό μοτίβο που αποδίδει ευθύνη στον προηγούμενο που κυβέρνησε για το χάλι της χώρας.

Η δημιουργία του Νεοέλληνα -γι’ αυτούς που θα βιαστούν να πουν πως το θέμα δεν είναι αυτό, αλλά οι πολιτικές- είναι ακριβώς ένα στοιχείο πολιτικής. Ξεκίνησε ως παράγωγο των πολιτικών που εφαρμόστηκαν και σήμερα είναι ο πυρήνας τους. Η πελατειακή πολιτική και το ρουσφέτι δεν θα υπήρχαν, αν δεν υπήρχαν σταθεροί πελάτες, αλλά σκεπτόμενοι πολίτες. Ο φαύλος κι ανέντιμος κύκλος του δικομματισμού δεν είναι ένα μπλεγμένο κουβάρι, αλλά μια απλή κλωστή, που στη μια άκρη υπάρχει ο βουλευτής και στην άλλη ο βολευόμενος.

Ο Νεοέλληνας, βέβαια, δεν φταίει σε τίποτα. Έχει τη μαχητικότητα να κάψει ένα πανεπιστήμιο επειδή δεν είναι καλό πανεπιστήμιο, αλλά όχι ν’ αρνηθεί την αδικία που βγάζει κακούς καθηγητές, υπουργούς και φοιτητές. Ο Νεοέλληνας βλέπει πάντα το τυρί που υπάρχει προκλητικό, αλλά ποτέ τη φάκα.

Κι έχει πρόχειρη τη σημαία που θα σηκώσει μπροστά στις μεγάλες εθνικές απειλές, δηλαδή τον υποβιβασμό της ομάδας, την αδικία στη Γιουροβίζιον ή την ώρα που δέρνει αυτόν με τον οποίο διαφωνεί. Ο Νεοέλληνας είναι το μεδούλι στη ραχοκοκαλιά του σύγχρονου κράτους που δηλώνει πως απεχθάνεται. Αν σπάσει αυτή η ραχοκοκαλιά, φοβάται πως θα τελειώσει και ο ίδιος.

Έχουμε φτιάξει έναν Νεοέλληνα και τον φυλάμε ως κόρη οφθαλμού γιατί είμαστε εμείς. Και κάπου κάπου ξεσπαθώνουμε, γιατί αυτό ακριβώς είναι ο Νεοέλληνας.

Πριν από μερικά χρόνια γνώρισα τον γνωστό ψυχίατρο, καθηγητή του Χάρβαρντ, Πέτρο Σιφναίο. Του είχα ζητήσει να μου κάνει το πορτρέτο του Νεοέλληνα. Ήταν τη χρονιά που είχε συλληφθει ο Οτσαλάν κι ήταν σ’ εξέλιξη ο πόλεμος στο Κόσοβο. Με κοίταξε με πραγματική απορία και μου είπε: «Τι να σου πω, παιδί μου. Όταν είχα έρθει τον Νοέμβριο στην Ελλάδα, συνέλαβαν τον Οτσαλάν, και όλοι φώναζαν “Οτσαλάν, Οτσαλάν”. Τον Μάιο όλοι φώναζαν “Μιλόσεβιτς, Μιλόσεβιτς”. Τώρα που είναι Ιούλιος όλοι φωνάζουν “διακοπές, διακοπές”». Κανένας σήμερα δεν αναρωτιέται τι έγινε ο Οτσαλάν. Κανένας δεν μιλάει πια για τον Μιλόσεβιτς

Όταν τον Ιούλιο με ρώτησαν από ένα ραδιόφωνο τι θα γίνει με το κίνημα των «Αγανακτισμένων», τους είπα για την απάντηση του Σιφναίου. Προχθές, βρήκα έναν φίλο ο οποίος είναι αγανακτισμένος, όπως όλοι, με όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια που κάνουμε παρέα ψηφίζει σταθερά τον δικομματισμό. Τώρα τον βρίζει, όπως και την τρόικα. Είναι της άποψης πως πρέπει να τους διώξουμε όλους. Αφού μου εξέφρασε την αγανάκτησή του, με ρώτησε με αγωνία αν θα πάρουμε την 6η δόση. Της τρόικας. Σκοτωθήκαμε τα επόμενα λεπτά. Τόλμησα και τον είπα Νεοέλληνα...

Πηγή: Lifomag